دقیقا
همه فکر میکنن بهترین حالت یک فرد اینه که هر روز 100 درصد خودش باشه. به موقع بیدار بشه سالم غذا بخوره به موقع به کاراش برسه خوش اخلاق باشه، باشگاه بره، درس بخونه و... ولی اینجوری نیست
اگه یکی بخواد سعی کنه 100 درصد باشه روز سوم به بعد تبدیل میشه به 50 درصد خودش
بهترین راه اینه که همیشه 80 درصد باشیم چون انسان هیچوقت نمیتونه تمام زندگی و تمام کارهاش رو در بهترین حالت ممکن انجام بده

محتوای برتر امروز یه ریلز بود که میگفت:

اگه یاد بگیری هیچ چیزو شخصی نگیری با همین یه مهارت میتونی زندگیتو عوض کنی

چون بیشتر رفتار ادم ها اصلا درباره ی تو نیست‌. اگه یکی مودش باهات عوض شده ،لحن بدی داره و یا بد اخلاقه به این معنی نیست که حتما تو کاری کردی
حتما نیازی نیست اولین نتیجه ای که میگری این باشه شاید تقصیر منه
چقد در روز وقت و انرژیتو صرف تحلیل نظر دیگران و احساسات و ... درمورد خودت میکنی
و در اخرم در اخر روز به خودت میگی چقد خسته ام و چقدر استرس دارم چون داری به چیزی قدرت میدی که تحت کنترل تو نیست

دست از تحلیل رفتار ادم ها بردار

تو میتونی کسی رو دوست داشته باشی ،میتونی براش دل سوزی کنی؛ بدون اینکه مسئول خوب کردن حالش باشی
همدلی کردن با به دوش کشیدن مسئولیت حال دیگران فرق میکنه
این به این معنی نیست که بی تفاوت باشی
یا اصلا دیگه برای ادم ها اهمیت قائل نباشی
فقط باید بدونی یه مرز مهمی بین تو و ادم ها وجود داره

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را🧿
P💍

منم تا ابد بهت متعهدم خوشگله😔

یکی از دوستای عمیقاً ناقصم دیشب نظریه‌ش رو راجع‌به آزادی بهم گفت و به نظرم خیلی جالب بود 🧑🏻‍🦯

اون آزادی رو نه در کامل بودن، بلکه دقیقاً در ناقص بودن می‌بینه.

می‌گفت وقتی آدم عمیقاً ناقص باشه، یه جور آزادیِ بی‌قیدوشرط داره؛ چون دیگه لازم نیست خودش رو توی چارچوب خاصی جا بده و می‌تونه بدون اینکه مدام نگران کامل بودنش باشه، کاری رو که می‌خواد انجام بده.

پس شاید آزادی رها شدن از احبار کامل بودنه و برای آزاد شدن، باید دست از تلاش برای کامل بودن برداریم و به خودمون اجازه بدیم ناقص باشیم. 🧑🏻‍🦯