یه وقتایی به یه آدم‌های کاملا رندومی اعتماد کردم که وقتی یادم می‌افتن پشمام می‌ریزه.

یه جای شیکی اومدم آفیش.
احساس می‌کنم منم از خودشونم.

با کمال احترام بعد اون با کمال احترامی که اول جملت میگی، دهنت رو ببند!

این تن پِی تو تاب میخوره.

این سر بی تو گیج میره.

من یک هنرمندم. و هنرم، سرسخت بودن و تسلیم نشدنه.

یه روز هم یه روزه.
بزن بیرون و عشق کن وسط این زندگی سگی.

لعنت به حراست و گزینش. رنگی بپوشیم بره!

خلاصه عزیزان:
«راهتو برو بوق نزن!»

به گذشته فکر می‌کنم و قبل اینکه برم تو لاک خودم، دور و برم رو نگاه می‌کنم. لبخند میزنم. سرت رو بالا بگیر صادق. به رویاهات نزدیک شدی. سرت رو بالا بگیر.

سخته، خیلی هم سخته ولی مگه یادت رفته؟!
«همینه که هست، باهاش کنار بیا.»
پس لبخند بزن و ادامه بده.

ماشین تمیز، راننده مودب، موزیک خوب.
چی میخوام دیگه! بریم شمال عمو اسنپی.

بهار ما گذشته آقا

اساس طراحی پاییز برای خواب بوده!

و هست.
صبح بخیر!

نترس و ادامه بده.

ترسیدی‌ هم ادامه بده!

هوم؟

متوجه شدم از مدرسه بدم نمیومده. من درس خوندن رو دوست داشتم. نظم رو دوست داشتم. حتی صبح بیدار شدن رو دوست داشتم. از آدم‌ها بدم میومده!

«احترام به هنر از سیاست بالاتره»