چه پاییزی بشه.

هیچی، ولش کن

جنگ شد و شب‌های شام رو ندیدیم. تو کافه‌های بیروت نرقصیدیم. هم‌پا کولی ها نرفتیم تا شرق دور. ما کار کردیم. کار کردیم و کار کردیم و کار کردیم.
حالا برای بچه‌هامون چی برای تعریف کردن داریم؟

در روز صنعت چاپ قراره نسخه اورجینالم پاره بشه.

من تحقیق کردم.
بیسیم؛ کَت هارو باز میکنه!

مثل اینکه هیچ کاری پول نداره.
همه‌چی رو باید برای علاقه انجام بدی!

جوری که زبون خونه خراب میکنه، پُتک نمیتونه!

بهترین سال‌های عمرمون؟

دوست دارم هرجایی که درد میکنه رو قطع کنم.
تموم شم بره پی کارش.

توی گوشم نیروانا هنوز زنده‌ست و کوبین میخونه.
هد میزنم و امید با لبخند بغلم میکنه.

تفریحات جذاب‌تری از سیگار هم وجود داره.
اما نیاز به ریه سالم داره.

جوگیر شدم. سیگار راحت‌تره.

شغل تِستری بالشت نداریم؟!

بچه‌ی کسایی به دنیا میان، که به دنیا اومدنشون رو یادمونه.

بعد از اینجا، باتری‌های اپل کسشرترینن.

سگ سیاه افسردگی من؛ ازین سوسیسی بامزه‌هاست.

آدم از پایین به بالا ته نشین میشه.
آخرش یه طوری خودشو میکوبه به دیوار.

دریدم و دریدم. تا به غذا رسیدم.

عه! یه لحظه یادم رفته بود جون آخرمه.

پپروووونیییی

-به چی فکر میکنی؟
+هیچی عزیزم، خودم حلش می‌کنم.
(اینا کی‌ان. سیب سیب. بید کنار. بیب.بیب.)