بنظرم واکنش آدم‌ها نسبت به دوربین کاملا به اعتماد به نفسشون برمیگرده.
خوش عکس و بد عکس نداریم.

کاش می‌شد لوگو مپ رو از قسمت تیزش کرد تو راننده‌ای که ازش استفاده نمیکنه و فکر میکنه همه‌جارو بلده.

بریم شمال منطقی‌‌تره تا مقصد خودم.

زخم میزد ولی نمیدونست که من خوشم میاد!

ممکنه «گلِ» گوشی شما «تاکسیک بچِ» موبایل یکی دیگه باشه.
آهسته برانید خلاصه.

صدای هایده بوی خاکِ بارون خورده‌ ست.

چراغ‌های چشمک زن، هوای خنک و رفله‌ی چراغ مغازه‌ها روی آسفالت.
شب همینقدر زیباست.

یادش به شر، چقدر خر بودیم.

پولدارا تو دریا با کوسه شنا می‌کنن، ما تو خشکی با خارشون.

صدای «تیک» خوردن جذاب‌تر از «غُر» زدنه.

«سفرمندم»

بشکنه گردن اونی که نمک دست رو نمیبینه.

غم که همیشه هست.
مشکل اینه ما شب‌ها بیکاریم.

«تو، چی دیدی تو من که من ندیدم خودم؟»

گوشام تیز شده یا اعصابم ضعیف نمی‌دونم.
دیگه صدا رو برنمی‌تابم.

همینکه با خیال راحت میتونین پیش رفیقاتون بگین: «گشنمه»
برین خدارو شکر کنین!

اینایی که این سه سال اخیر به دنیا اومدن دهه چی میشن؟ یا صده؟
خلاصه که دهنتون بد سرویسه!

دو تا خواهر مسن تو مترو دارن در مورد شوهراشون غر میزنن، غرِ بد بد!
نکنین! پشت پارتنر و شریک عاطفیتون حرف نزنین، حتی با خواهرتون.
تو مترو هم به حرفای ملت گوش نکنین.

پنجه شکار میشم برای اونی که بال پروازم شد.

قبلا ها خیلی به آدم ها کمک میکردم ولی یه مدتی بود حوصلم نمیشد؛
چرا دروغ بگم؟ اصلا حال و حوصله ارتباط و این رابطه صلح آمیز رو نداشتم
میدونی چی شد؟
به خودم اومدم دیدم زندگی روی [کمک کردن] می چرخه؛ انسان بدون این ارتباط
هیچ جایی روی کره زمین نداره
مثل من دیگه ؛ کم کم داشتم ستار‌ه‌م هم رو از دست میدادم
منفعل بودن از مرده بودن هم بدتره.
تیمِ که برندست؛
دنبال بالا بردن اسمت نباش
دنبال خودت باش وسط یه جهان پر گمشده ها.