کوله پیس پیس میکنه.
دفتر برنامه‌ها چشم غره میره.

بنظرم واکنش آدم‌ها نسبت به دوربین کاملا به اعتماد به نفسشون برمیگرده.
خوش عکس و بد عکس نداریم.

کاش می‌شد لوگو مپ رو از قسمت تیزش کرد تو راننده‌ای که ازش استفاده نمیکنه و فکر میکنه همه‌جارو بلده.

بریم شمال منطقی‌‌تره تا مقصد خودم.

زخم میزد ولی نمیدونست که من خوشم میاد!

ممکنه «گلِ» گوشی شما «تاکسیک بچِ» موبایل یکی دیگه باشه.
آهسته برانید خلاصه.

صدای هایده بوی خاکِ بارون خورده‌ ست.

چراغ‌های چشمک زن، هوای خنک و رفله‌ی چراغ مغازه‌ها روی آسفالت.
شب همینقدر زیباست.

یادش به شر، چقدر خر بودیم.

پولدارا تو دریا با کوسه شنا می‌کنن، ما تو خشکی با خارشون.

صدای «تیک» خوردن جذاب‌تر از «غُر» زدنه.

«سفرمندم»

بشکنه گردن اونی که نمک دست رو نمیبینه.

غم که همیشه هست.
مشکل اینه ما شب‌ها بیکاریم.

«تو، چی دیدی تو من که من ندیدم خودم؟»

گوشام تیز شده یا اعصابم ضعیف نمی‌دونم.
دیگه صدا رو برنمی‌تابم.

همینکه با خیال راحت میتونین پیش رفیقاتون بگین: «گشنمه»
برین خدارو شکر کنین!

اینایی که این سه سال اخیر به دنیا اومدن دهه چی میشن؟ یا صده؟
خلاصه که دهنتون بد سرویسه!

دو تا خواهر مسن تو مترو دارن در مورد شوهراشون غر میزنن، غرِ بد بد!
نکنین! پشت پارتنر و شریک عاطفیتون حرف نزنین، حتی با خواهرتون.
تو مترو هم به حرفای ملت گوش نکنین.

پنجه شکار میشم برای اونی که بال پروازم شد.