اگر به راستی
جویای حقیقت هستید
ضرورت دارد که حداقل یک‌بار
در زندگی، تا آنجا که امکان دارد
به همه چیز شک كنيد.


رنه دکارت

فاش میگویم و از گفته‌ی خود دلشادم
بنده‌ی عشقم و از هر دو جهان آزادم



حافظ

هر کجا عشق آید و ساکن شود
هر چه ناممکن بوَد، ممکن شود



مولانا

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سرنکشد وز سرِ پیمان نرود



حافظ

هزاران جانِ ما و بهتر از ما
فدای تو که جانِ جانِ جانی



مولانا

شرابِ لعل و جایِ امن و یارِ مهربان ساقی
دلا کی بِه شود کارت اگر اکنون نخواهد شد



حافظ

خیز تا بر کِلکِ آن نقاش‌، جان افشان کنیم
کـ‌این همه نقشِ عجب در گردشِ پرگار داشت


حافظ

تو دو دیده فروبندی و گویی روز روشن کو
زند خورشید بر چشمت که: اینک من، تو در بگشا



مولانا

دل مرنجان
که ز هر دل به خدا راهی هست ..‌.




مولانا

مرغِ خوشخوان را بشارت باد کاندر راهِ عشق
دوست را با نالهٔ شب‌های بیداران خوش است



حافظ

برنده، بازنده ایه که
یک بار دیگه هم تلاش کرده ...!


‌

هر زمان که خودت را در کنار اکثریت دیدی، وقت آن رسیده که متوقف شوی و تأمل کنی ...




مارک تواین

ور گل کند صد دلبری
ای جان، تو چیزِ دیگری



مولانا

برای چشمهای زیبات


‌

آنجا که دلت آرام گرفت
مقصد است...



عطار
‌

خَمُش
خمش
که اشاراتِ عشق، معکوس است
نهان شوند معانی
زِ گفتنِ بسیار



مولانا

مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حسنی دگر باد

‌
حافظ

دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد



مولانا