🍃 مراقبت، عشق و خواست

😢 فیلیپ سابقه‌ی مراقبت از دیگران، مخصوصاً زنان را داشت. او در شرکت خود «شغلی» به نیکول داده بود که به او امکان می‌داد در خانه کار کند و پول کافی برای گذراندن زندگی به دست آورد. علاوه بر این، بعد از اینکه او رابطه‌اش را با کریگ قطع کرد و برنامه «دیوانه‌وار» نقل مکان به شهری دیگر را کنار گذاشت، فیلیپ چند هزار دلار به او داد. او قبلاً احساس می‌کرد که وظیفه دارد از دو همسر و قبل از آن از مادر و خواهرش مراقبت کند. فیلیپ با وجود الگوی خود در مراقبت از زنان هرگز واقعاً یاد نگرفته بود که از آنها مراقبت کند و به آنها اهمیت بدهد.

🍃 مراقبت کردن از کسی به معنی پذیرفتن او به عنوان هم‌نوع، همدلی کردن با رنج و یا شادی اوست؛ مراقبت فرایندی فعال و ضد بی‌تفاوتی است.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 مراقبت حالتی است که در آن چیزی اهمیت دارد (می، ۱۹۶۹، ص ۲۸۹).

🍃 مراقبت با عشق برابر نیست، ولی منبع عشق است. عشق ورزیدن به معنی مراقبت کردن، پذیرفتن ماهیت انسانی دیگر و احترام قائل شدن برای رشد اوست.

🍃 می (۱۹۵۳) عشق را به این صورت تعریف کرده است: "خوشحال از حضور دیگری و تأیید کردن ارزش و رشد آن فرد به اندازه ارزش و رشد خویشتن" (ص ۲۰۶).

😢 بدون مراقبت، عشق نمی‌تواند وجود داشته باشد و عشق بدون مراقبت فقط احساساتی بودن پوچ یا برانگیختگی جنسی زودگذر است. مراقبت منبع خواست نیز هست.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 می (۱۹۶۹) خواست را به این صورت تعریف کرد: "قابلیت سازمان دادن خود به طوری که حرکت در جهتی خاص یا به سمت هدفی خاص صورت گیرد" (ص ۲۱۸).

🍃 او خواست را از میل به این صورت متمایز کرد:

➕ خواست به خودآگاهی نیاز دارد؛ میل به آن نیاز ندارد.
2⃣ خواست به انتخاب اشاره دارد؛ میل به آن اشاره ندارد.
3⃣ میل به خواست گرمی محتوا، قدرت تخیل، تازگی و پرمایگی می‌بخشد.
4⃣ خواست به میل جهت و پختگی می‌دهد.
5⃣ میل از خواست محافظت می‌کند و به آن امکان می‌دهد تا بدون خطر کردن بسیار ادامه یابد (ص ۲۱۸).

#رولو_می

@Oidipous

👇👇👇

🚀https://t.me/pharmakaplan


🧠😮گروه مقالات(2025)✔️

وحدت عشق و خواست

🍃 می (۱۹۶۹) معتقد بود که جامعه مدرن از تقسیم‌بندی ناسالم عشق و خواست رنج می‌برد. عشق با عشق شهوانی یا جنسی تداعی شده، در حالی که خواست به معنی تصمیم قاطعانه یا نیروی اراده برداشت شده است. هیچ یک از این مفاهیم، معنی واقعی این دو اصطلاح را نمی‌رساند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 وقتی عشق به صورت میل جنسی در نظر گرفته می‌شود، زودگذر و بدون احساس تعهد می‌شود؛ در این صورت، خواست وجود ندارد بلکه فقط میل وجود دارد.

🍂 وقتی خواست به صورت نیروی اراده در نظر گرفته می‌شود، خودیاور شده و از شور و هیجان تهی می‌شود؛ در این صورت، مراقبت وجود ندارد بلکه فقط فریبکاری وجود دارد.

🍃 برای اینکه چرا عشق و خواست جدا هستند، دلایل زیستی وجود دارد. وقتی کودکان به دنیا می‌آیند، با جهان (Umwelt)، مادرشان (Mitwelt) و خودشان (Eigenwelt) یکی هستند. نیازهای ما بدون تلاش هشیار، به صورت زیستی از طریق تغذیه شدن با پستان مادر ارضا می‌شوند. این اولین آزادی، اولین "آری" است (می ۱۹۶۹، ص ۲۸۴).

#رولو_می

@Oidipous

🍃 بعداً، زمانی که خواست شروع به رشد می‌کند، خودش را به صورت مخالف یا اولین «نه» آشکار می‌سازد. این وجود شیرین اوایل نوباوگی اکنون با لجاجت اواخر نوباوگی در تضاد قرار می‌گیرد.

🍃 این «نه» نباید به‌ صورت اظهاری علیه والدین در نظر گرفته شود، بلکه باید به شکل مطالبه مثبت خود قلمداد گردد. متأسفانه والدین اغلب این «نه» را به‌صورت منفی تعبیر کرده و از این رو، ابراز وجود کودک را سرکوب می‌کنند. در نتیجه، کودکان یاد می‌گیرند خواست را از عشق شیرین که قبلاً از آن بهره‌مند بودند، جدا کنند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 می (۱۹۶۹، ۱۹۹۰) معتقد بود تکلیف ما این است که عشق و خواست را پیوند دهیم. این تکلیف آسانی نیست، اما امکان‌پذیر است.

🍃 عشق شیرین و خواست خودیار هیچ‌کدام در متحد کردن عشق و خواست نقش ندارند. برای یک آدم پخته، عشق و خواست به معنی توجه به کسی است که هر دو مراقبت را شامل می‌شوند. هر دو انتخاب را ایجاب می‌کنند، هر دو بر عمل بودن دلالت دارند و هر دو نیازمند مسئولیت هستند.

#رولو_می

@Oidipous

انواع عشق

🍃 می (۱۹۶۹) چهار نوع عشق را در سنت غرب مشخص کرد: میل جنسی، اروس، فیلیا، و مهرورزی.

🍃 میل جنسی نوعی کارکرد زیستی است که می‌تواند از طریق آمیزش جنسی یا روش‌های دیگر آزاد کردن تنش جنسی ارضا شود. گرچه میل جنسی در جوامع غربی بی‌ارزش شده است، اما هنوز نیروی تولیدمثل است، سایقی که به نژاد تداوم می‌بخشد و منبع شدیدترین لذت و فراگیرترین اضطراب انسان است.

🍃 می (۱۹۶۹، ص ۳۸) معتقد بود که در دوران باستان، میل جنسی درست مثل خوردن و خوابیدن بدیهی انگاشته می‌شد. اما در عصر نوین، میل جنسی مشکل‌ساز شده است.

🍃 اول اینکه، در دوره ویکتوریایی، جوامع غربی عملاً احساسات جنسی را انکار می‌کردند و میل جنسی در معاشرت مؤدبانه موضوع گفتگو نبود. بعدها در دهه ۱۹۲۰، افراد علیه این بازداری جنسی واکنش نشان دادند؛ میل جنسی ناگهان علنی شد و بیشتر جوامع غربی دلمشغول آن شدند. می (۱۹۶۹) خاطرنشان ساخت که جامعه از دوره‌ای که میل جنسی آکنده از گناه و اضطراب بود، به سمت دوره‌ای پیش رفت که دیگر موجب گناه و اضطراب نمی‌شد.

#رولو_می

@Oidipous

#اروس

🌟در ایالات متحده، میل جنسی اغلب با اروس اشتباه گرفته می‌شود. میل جنسی نیاز فیزیولوژیکی است که از طریق آزاد شدن تنش ارضا می‌شود. اروس میل روانی است که از طریق پیوند بادوام با فردی عزیز آفریده می‌شود. اروس عشق‌ورزیدن است؛ میل جنسی تحریک شدن اندام‌هاست. اروس میل به برقراری پیوند با دوام است؛ میل جنسی، میل به تجربهٔ لذت است.

🌟اروس بر مراقبت و عطوفت استوار است. اروس آرزو دارد پیوند بادوام با دیگری برقرار کند، به طوری که هر دو همسر دستخوش شادی و شعف شوند؛ چون گونهٔ انسان نمی‌تواند بدون میل به پیوند با دوام باقی بماند، اروس را می‌توان به صورت رستگاریِ میل جنسی در نظر گرفت.

#رولو_می

@Oidipous

#فیلیا

🌟اروس، رستگاریِ میل جنسی، بر مبنای فیلیا، یعنی دوستیِ صمیمانهٔ غیرجنسی بین دو نفر، استوار است.

🌟به فیلیا نمی‌توان شتاب بخشید؛ رشد و پرورش آن به زمان نیاز دارد. پرورشِ عشقِ تدریجی بین خواهر و برادر یا میان دوستانِ همیشگی، نمونه‌ای از فیلیا است.

#رولو_می

@Oidipous

🟠«فیلیا، به جز پذیرفتنِ فردی که برای ما عزیز است، بودن با او و خوشحال کردنِ وی ما را به چیز دیگری ملزم نمی‌دارد؛ فیلیا دوست در ساده‌ترین حالت است.» (می، ۱۹۶۹، ص. ۳۱)

🔺 هری استک سالیوان برای دورهٔ پیش‌نوجوانی اهمیت زیادی قائل بود؛ دوره‌ای از رشد که با نیاز به رفیقی که کم و بیش به خودِ فرد شباهت داشته باشد مشخص می‌شود. به عقیدهٔ سالیوان، رفاقت یا فیلیا شرطِ لازم برای روابطِ شهوانیِ سالم در اوایل و اواخرِ نوجوانی است.

◀️ می، که در مؤسسهٔ ویلیام آلانسون وایت تحت تأثیر سالیوان قرار داشت، موافق بود که فیلیا اروس را امکان‌پذیر می‌سازد. رشدِ تدریجی و آرامِ دوستیِ واقعی، شرطِ لازم برای وحدتِ بادوامِ دو نفر است.

#رولو_می

@Oidipous

👇👇👇

🚀https://t.me/pharmakaplan


🧠😮گروه مقالات(2025)✔️

#مهرورزی

🔻همان‌گونه که اروس به فیلیا بستگی دارد، فیلیا به مهرورزی نیاز دارد.

🔻می (۱۹۶۹) مهرورزی را به این صورت تعریف کرد: «محترم شمردن دیگری، علاقه به رفاه او، بدون هرگونه نفعی که «بتوان از آن به دست آورد؛ عشق بی‌طرفانه مانند عشق خدا به انسان.» (ص ۳۱۹)

🔻مهرورزی عشق نوع دوستانه است. این نوعی عشق معنوی است که به رفتارها یا ویژگی‌های طرف مقابل وابسته نیست، بلکه نامشروط است.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 ترکیب چهار نوع عشق (میل جنسی، اروس، فیلیا و مهرورزی) به ابراز وجود و تایید طرف مقابل نیاز دارد.

🥺 این ترکیب، مستلزم دفاع از آزادی فرد و روبه‌رو شدن با سرنوشت نیز هست.

🍃 آدم‌های سالم می‌توانند هم آزادی خود را بپذیرند و هم با سرنوشت‌شان مواجه شوند.

#رولو_می

@Oidipous

#تعریف_آزادی

🍃 می (۱۹۶۷) ابتدا آزادی را به این صورت تعریف کرد: آزادی قابلیت انسان برای دانستن این دو موضوع است که او موجودی تعیین‌شده است (ص. ۱۷۵).

🍃 واژهٔ «تعیین‌شده» در این تعریف با آنچه می بعدها «سرنوشت» نامید مترادف است. بنابراین آزادی از آگاهی سرنوشت ما حاصل می‌شود: آگاهی از اینکه امکان مرگ در هر لحظه وجود دارد، از اینکه مرد یا زن هستیم، از اینکه ضعف‌های فطری داریم، از اینکه تجربیات اوایل کودکی ما را به سمت الگوهای رفتاری خاصی سوق می‌دهند.

🥺 آزادی، امکان تغییر کردن است، گرچه ممکن است فرد نداند که این تغییرات چه می‌توانند باشند. آزادی «مستلزم توانایی پرورش دادن احتمالات مختلف در ذهن است، هرچند فعلاً معلوم نباشد که فرد باید به چه صورتی عمل کند» (می، ۱۹۸۱، ص. ۱۰–۱۱). این وضعیت اغلب به افزایش اضطراب منجر می‌شود؛ اما این اضطراب بهنجار است، نوعی که افراد سالم از آن استقبال کرده و می‌توانند آن را کنترل کنند.

#رولو_می

@Oidipous

✔️ انواع آزادی

💙می (۱۹۸۱) دو نوع آزادی را مشخص کرد: آزادی عمل و آزادی بودن. اولی، آزادی وجودی، و دومی، آزادی اساسی نامیده می‌شود.

#رولو_می

@Oidipous

✔️ آزادی وجودی

😢 آزادی وجودی را نباید با فلسفه وجودی یا روان‌شناسی وجودی یکی دانست. این آزادی عمل است.

🥺 اغلب بزرگسالان طبقهٔ متوسط آمریکا از مقدار زیادی آزادی وجودی برخوردارند. آنها آزادند که به ایالت‌های مختلف سفر کنند، همکاران خود را انتخاب کنند، به نمایندگانشان در دولت رأی بدهند و موارد دیگری از این دست. در مقیاس جزئی‌تر، آنها آزادند تا چرخ‌دستی خود را در سوپرمارکت حرکت دهند و از میان هزاران قلم کالا انتخاب کنند. بنابراین، آزادی وجودی، آزادیِ عمل بر طبق انتخاب‌هایی است که فرد می‌کند.

#رولو_می

@Oidipous

🔠آزادی اساسی

😢 آزادی اساسی یعنی آزادیِ بودن.

📝آزادی عمل، آزادیِ اساسی را، یعنی آزادیِ بودن را، تضمین نمی‌کند. در واقع، آزادیِ وجودی اغلب آزادیِ اساسی را مشکل‌تر می‌کند. برای مثال، زندانیان در اردوگاه‌های کارِ اجباری، با اینکه آزادیِ وجودی‌شان بسیار محدود است، اغلب با علاقه از «آزادیِ درونی» خود سخن می‌گویند. بنابراین، به نظر می‌رسد که حبسِ جسمانی یا محروم کردن از آزادی، به افراد امکان می‌دهد تا با سرنوشتِ خود روبه‌رو شوند و آزادیِ بودنِ خویش را به‌دست آورند.

#رولو_می

@Oidipous

🍃 می در سال ۱۹۸۱ پرسید: «آیا فقط زمانی که از وجودِ روزمره‌مان محروم شده باشیم، آزادیِ اساسی را به‌دست می‌آوریم؟» پاسخِ او «نه» بود. لزومی ندارد که فرد زندانی شود تا آزادیِ اساسی، یعنی آزادیِ بودن را به‌دست آورد.

🍃 سرنوشت به خودیِ خود زندانِ ماست — اردوگاهِ کارِ اجباریِ ما — که به ما امکان می‌دهد کمتر به آزادیِ عمل فکر کنیم و بیشتر به فکرِ آزادیِ اساسی باشیم.

😢 آیا درگیر شدن با سرنوشت‌مان، که طرحِ زندگیِ ماست، ما را در زندان حبس نمی‌کند و ما را وادار نمی‌سازد تا به مرزهایی فراتر از اعمالِ روزمره‌مان بنگریم؟ آیا این واقعیتِ گریزناپذیرِ مرگ، اردوگاهِ کارِ اجباریِ همه‌ی ما نیست؟ آیا این واقعیت نیست که زندگی هم شادمانی و در عین حال قید و بندی است که ما را وادار می‌کند تا به جنبه‌ی عمیق‌ترِ هستی فکر کنیم؟ (می، ۱۹۸۱، ص. ۶۱)

#رولو_می

@Oidipous