اسنایپر و وایفیش یام یام🥢

اسکایدرمن🛐>>>>>>

من از این عکسش واقعا گذر کردم چون دیگه کشنده بودنم حدی داره-اما خانومی با ادیتش ته مونده چیزی که ازم مونده بود رو شست برد...

یچیزی اومد تو اکسپلورم که دوس دارم اینجا بزارمش~

از اونجایی که جغدم و شبا موتورم روشن میشه🦉

این جمله منو پرت کرد توی های اسکول پیش شین؛
جوری که تماما بازتاب شین بود برام شینی که حتی بعد زخم خوردن از محبوبش هیچوقت به این فکر نکرد چرا بهم صدمه زدی، براش ذره ای اهمیت نداشت و فقط براش جای سوال این بود که، صدمه زدی بهم؟باشه قبول اما...[چرا ولم کردی؟چرا از پیشم رفتی؟چرا تنهام گذاشتی؟چرا نموندی؟]
و حتی خنده دار با اینکه بخاطر رها شدنش دلخور بود، اما بازم اگه سینت رو میدید که ذره ای بابت ول کردنش ناراحت و پشیمونه همون اول با روی باز عذرخواهیشو قبول میکرد.

سینت تمام عذرخواهیاش خلاصه میشد توی:ببخشید پاتو شیکوندم، ببخشید رویاتو ازت گرفتم...اون مدام از عقل شین عذرخواهی میکرد در حالی که شین منتظر معذرت خواهیه سینت از قلبش بود.

و من اگه میتونستم کاپ عاشق ترین عاشق ها رو به شین میدادم چون این سطح از عاشق بودن برام تا ابد جای سواله.
چطور میتونی از آدمی که تو رو از رویاهات گرفت تو رو از آینده ات گرفت ذره ای ناراحت نباشی و تنها ناراحتیت این باشه که:
چرا آدمی که بهت بدترین صدمه رو زد،
تو رو ول کرد؟
مگه چقد میپرستیدیش؟چقدر عاشقش بودی؟
اون جایگاهی که سینت پیش شین داشت رو نمیتونم درک کنم نمیتونم بفهمم،
من هیچوقت قرار نیست درکت کنم شین
(من هیچ آدمی به عاشقیه تو ندیدم)

و میدونم اگه قرار باشه رو به روی شین بشینم و سوالای ذهنم رو ازش بپرسم جوابش به من خلاصه میشه تو یه آهنگ:

راستش آهنگ کلا حرفای شینِ
و ای کاش ای کاش میتونستم بغلش کنم

خوشحالم حال و هواتونو های اسکولی کردم

های اسکول رو جدا باید پرستید.