But I'm in the trees, I'm in the breeze
My footsteps on the ground
You'll see my face in every place
But you can't catch me now

“آبان دامن سیاهش را روی برگ‌های مرده‌ی درختان باغ می‌کشد و سراغم می‌آید. کنارم می‌نشیند و به هم خیره می‌شویم. نباید فراموش کنی، آبان می‌گوید. فراموش نکن. هرکاری می‌کنی فراموش نکن. آبان دست‌های عرق‌ کرده‌اش را دور گردنم حلقه کرده و ول نمی‌کند. انگشتانش‌ با آن خونِ خشک شده‌ی زیر هر ناخن چنان محکم می‌فشرد که چشم‌هایم سیاهی می‌رود. آبان مرا ول نمی‌کند. آبان فراموش نمی‌کند.”

I am thinking of beauty again, how some things are hunted because we have deemed them beautiful. If, relative to the history of our planet, an individual life is so short, a blink of an eye, as they say, then to be gorgeous, even from the day you're born to the day you die, is to be gorgeous only briefly.

- Ocean Vuong, On Earth We're Briefly Gorgeous

به آبان از کشته لاله گون نگر.