«جعبه‌ی پاندورا در واقع یه جعبه نیست، یه شیشه‌ست. پاندورا هدیه‌ی خدایان به اپیمتئوس بود، به عنوان همسرش. به پاندورا گفته شده بود که تحت هیچ شرایطی در این شیشه رو باز نکنه. اما یه روز از سر کنجکاوی، شیشه رو می‌شکنه. با شکستن شیشه، تمام بدی‌ها و مصیبت‌های ممکن از توی ظرف خارج می‌شن‌. بعد از اینکه تمام این بدی‌ها راهشونو به دنیا پیدا کردن، آخرین چیزی که ته ظرف می‌مونه، امیده.
من هیچوقت نفهمیدم باید چه برداشتی از این قضیه داشته باشم. می‌تونی به امید به عنوان تنها باقی‌مونده‌ از چیزهای فوق‌العاده، خالص و مایه‌ی خوشحالی توی این دنیا نگاه کنی، همزمان هم می‌تونی به چشم آخرین ظلم خدایان به انسان ببینی‌ش. بعد از اینکه هر بلای ممکنی رو سر ما آوردن، فقط برای اینکه اوضاع رو یه کمی بدتر کنن، بهمون امید رو هم دادن.»

—نیل گیمن، از یک مصاحبه در یوتوب که یادم نمیاد چی بود.

9pm depression is hitting.

But I'm in the trees, I'm in the breeze
My footsteps on the ground
You'll see my face in every place
But you can't catch me now

“آبان دامن سیاهش را روی برگ‌های مرده‌ی درختان باغ می‌کشد و سراغم می‌آید. کنارم می‌نشیند و به هم خیره می‌شویم. نباید فراموش کنی، آبان می‌گوید. فراموش نکن. هرکاری می‌کنی فراموش نکن. آبان دست‌های عرق‌ کرده‌اش را دور گردنم حلقه کرده و ول نمی‌کند. انگشتانش‌ با آن خونِ خشک شده‌ی زیر هر ناخن چنان محکم می‌فشرد که چشم‌هایم سیاهی می‌رود. آبان مرا ول نمی‌کند. آبان فراموش نمی‌کند.”

I am thinking of beauty again, how some things are hunted because we have deemed them beautiful. If, relative to the history of our planet, an individual life is so short, a blink of an eye, as they say, then to be gorgeous, even from the day you're born to the day you die, is to be gorgeous only briefly.

- Ocean Vuong, On Earth We're Briefly Gorgeous

به آبان از کشته لاله گون نگر.