این که ما هیچ‌وقت جزئی از اتفاقات حال حاضر جهان نیستیم و هیچ سهمی از شادی و خاطرات مشترک بقیه‌ی مردم دنیا نداریم واقعا قلبم رو میشکنه. انگار اصلا وجود نداریم مگه این که برای جنایت و خون‌ریزی علیه‌مون باشه. نمیدونم، میشه اصلا گفت وجود داریم وقتی حتی یه خاطره‌ی خوشی هم مال ما نیست؟

"please, could you be tender? and i will sit close to you. let's give it a minute before we admit that we're through."

"it'll pass."
"i forgive you."

a playlist i made:
https://t.me/songsilistentoforget/313

To live for the hope of it all
Canceled plans just in case you'd call
And say "Meet me behind the mall"
So much for summer love and saying "Us"
'Cause you weren't mine to lose