Forwarded from .
هر چقدر هم زبان بخونم بازم در حد یه نیتیو نیستم، هر چقدر جدی پی کار و درس رو بگیرم خوشبینانه ترین حالتش در اواخر ۲۰ سالگیم شهروند درجه دو-سه تو یک کشور غربیم در حالی که نوجوونی و جوونیمو از دست دادم؛ هر چقدر که پدر مادرم اعتقاداتشونو کنار بزارن بازم تراماهایی که برام ایجاد کردن تا آخر باهام میمانه؛ هر چقدر هم که مهاجرت، بازم بلایی که آخوند و اسلام و خاور میانه سرم آورد رو فراموش نمیکنم و مغزم و روح و روانم آروم نمیگیره و هر چقدر هم که این کشور بالاخره یکروزی آزاد بشه کشته هامون زنده نمیشن و از تلخی ماجرا ذره ای کم نمیشه. در هر صورت آخرش بازنده ماییم.