‏ولی من تازه فهمیدم بعضی چیزا بدست آوردنی نیس، بیخیال شدنیه.

‏چقدر از آدمی که واضح حرفش رو می‌زنه خوشم میاد‌. انتظارش رو، خواسته‌ش رو، دلخوری‌ش رو.

‏من زندگيم دقيقا مثل رانندگيمه، مویی رد می‌كنم.

‏با من چه کردند که هرکاری می‌کنم باز هم غمگینم.

‏با نور و صدا مشکل دارم. درود بر تاریکی و سکوت.

‏با اونایی که سفت دست میدن خیلی بهتر می‌تونم ارتباط بگیرم.

‏آدما دقیقا همون موقعی که خیلی خیلی دوسشون داری ناامیدت می‌کنن.

‏اگر به مو رسید، پاره کنید بره؛ ارزشش و داشت که به مو نمی‌رسید.

خیلی وقته..

‏از اونایی که رفتارشون با همه یکی نیست خوشم میاد.

این پایان ارتباط ماست. (پروفایل تلگراممو برات بستم)

‏پای رویاهاتون بمونید، حتی اگه تنها موندید.

‏من چرا انقدر منتظرم؟ درونم پر از انتظاره، بسه.

‏حقیقت اینه که می‌گذره، دیر میشه، آدم خسته میشه، سرد میشه.

روز‌های جالبی نیست اما صبر میکنم.

‏اون جدایی تو رو نجات داد.

‏تو برام "نه بابا هيچوقت باهام اینکارو نمی‌کنه" بودی.

‏نجات دهنده‌ی واقعی فقط کارت بانکیه.

منم نباید مثل تو خیلی جدی می‌گرفتم.

من هر روز به زندگی‌ای که هیچ‌وقت نمیتونم تجربه کنم فکر می‌کنم.