دلم می‌گیره از چیزایی که یادمه.

‏این زندگی اصلا به این موضوع که من گناه دارم توجه نمی‌کنه.

‏هوا خیلی خوبه؛ کاش عاشقم شده بودی و می‌تونستیم بریم هات‌چاکلت بخوریم.

زندگی بهت یاد میده که به احساسات توجه نکنی.

بعدا؟ ‏بعدا دیگه بارون بند اومده عزیزم.

همه ادعا دارن عاقل و بالغن تا اینکه نوبت به عذر خواهی و گفتگو برای حل مسئله میرسه.

قبلنا چقدر احمق بودم. (همین نیم ساعت پیش)

افسردگی یعنی دیگه تقریبا هیچ چیزی برات اهمیت نداره.
اضطراب یعنی همه چیز بیش از حد برات اهمیت داره.
و تجربه کردن هر دوی این ها باهم، واقعا شبیه جهنمه.

‏آدمای اشتباهو که رها می‌کنی، تازه مسیرای درست زندگیت پیدا میشن.

‏صبحا کاش انقدر حرف نزنید.

دنبال هیچکس ندو؛ آدم ‌هایی که همدیگه رو دوست دارن، کنار هم راه میرن.

‏چشم ها میتونن خیلی بهتر از کلمات صحبت کنن.

وقتی سعی میکنی احساساتت رو پنهون کنی و به روی خودت نیاری، ولی چشمات همه‌ چی رو لو میدن.

‏من توهین نکردم؛ توصیفت کردم.

«چرا شما که خیلی با هم خوب بودید» و مرض.

‏این نوع خوابیدن که با ناراحتی خیلی زیاد می‌خوابی و بعدش با غم و ناراحتی فراوان بدون اینکه بخوای بیدار میشی، تقریبا مثل مرگ می‌مونه.

‏عزیزم تو لایق عشقی هستی که استانداردهات رو بالا ببره، نه اضطرابت رو.

‏تو هیچوقت نمی‌فهمی چقدر بدست آوردن من برای بقیه سخته، و چقدر راحت تو دستات بودم.

‏احتمالا دیگه هیچوقت هیچکسو جدی نگیرم.