‏تنها چیزی که عمیقا بهش اعتقاد پیدا کردم، اینکه هیچوقت هیچکس رو واقعا نمیشه شناخت.

‏عاشق جمله‌ی “بیا بغلم” هستم.

‏صب move on می‌کنم، شب گریه.

رها کنید تا هر کسی با لیاقت خودش همراه بشه.

‏من پذیرفتم، اما خب وقتی یادم میاد قلبم می‌سوزه.

‏گاهی چیزی که آدمو افسرده می‌کنه اتفاقای بد نیست، بلاتکلیفیه؛ نه می‌دونی چیکار کنی، نه می‌تونی جلو بری، فقط عمرت می‌گذره و تو هنوز همونجایی.

‏حوصله خودمو ندارم، تو که مطمئن باش اصلا مهم نیستی.

‏دلم یه نوتیف میشه حرف بزنیم؟ میخواد.

‏بعضی وقتا فقط یه رفتار کافیه تا نگاهت کلا بهش عوض بشه.

‏روابط پيچيده نيستن، انسان ها "نمی‌خوان".

‏اون لرزیدنی که از استرس میاد رو حتی تو پاییز و زمستون هم تجربه نمی‌کنی.

‏من دیگه روم‌ نمیشه به اطرافیانم بگم بازم غمگینم و حالم خوب نیست.

چقدر همه چی ناراحت‌ کننده‌ست.

‏اونجا که میفهمی تا تو پیام ندی هیچکس بهت پیام نمیده<<<

‏یه آدمایی رو تو زندگیم راه میدم که تراپیست تو مطبش راه نمیده.

‏قشنگ‌ ترین جای زندگی وقتیه که ‏انتظارش‌ رو نداری، ولی میشه.

من واقعا منتظر معجزم تو زندگیم.

‏از کسایی که باید مدام مراقب باشی حرفت بهشون بر نخوره متنفرم.