‏با چه چیزا که تو مغزم نمی‌جنگم.

‏به من چه که ۵صبح میری میدویی، من می‌خوابم.

‏من خیلی به این قضیه نون و نمک اعتقاد دارم، یعنی درحالی که خنجر تو پشتمه، همزمان بخاطر فلان روز و فلان کارش قدردانشم.

‏امیدوارم تا وقتی ذوقش رو داریم بشه.

‏باورتون نمیشه که آدم‌ها چه تجربیات وحشتناکی میتونن داشته باشن و بازم ظاهر عادیشون رو حفظ کنن.

‏ببخشید داشتم عجیب رفتار می‌کردم، آخه ازت خوشم میومد.

‏این قضیه که نمی‌خوام کسی ازم ناراحت باشه خیلی بهم آسیب میزنه.

کارات نمیشه، چون حسودی عزیزم.

‏هیچ کدوم از کارایی که برات کردم بخاطر این نبود که منو دوست داشته باشی؛ اون کارارو کردم چون دوستت داشتم.

‏چه حس های قشنگی در این دنیا هست و من فقط دارم اضطراب رو حس می‌کنم.

‏برای هالووین می‌خوام شیش صبح پاشم.

‏انگار یه شمعی درونم خاموش شده که به این آسونیا دوباره روشن نمیشه.

شاید چیزی که بیشتر از همه خسته‌ات کرده، اینه که هیچ‌وقت فرصت نکردی فقط زندگی کنی؛ همیشه باید یک چیزی رو تحمل می‌کردی، جبران می‌کردی، نجات می‌دادی یا نگرانش می‌بودی.

‏با کسی باشید که از داشتن شما کیف کنه.

‏سوگ آدم رو قوی نمی‌کنه، کلا تغییرت میده. ‏ساکت‌تر، بی اعتمادتر، تنهاتر.

‏من آدم روابط امروزی نیستم. من میخوام یکیو با تمام وجودم دوستش داشته باشم و از عواقب دوست داشتنش نترسم.