‏آدما واقعا ناراحتم می‌کنن و عین خیالشونم نیست.

روان انسان میتونه رنج‌ های زیادی رو تحمل کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره چرخه‌ی تکرار شونده‌‌ی امید های واهی و ناامیدی‌ های پی در پی.

‏یهو یادت میاد چه آدم سختی برای دوست داشته شدن هستی.

‏از خواب بیدار میشم غمگینم، وسط روز غمگینم، سر شب غمگینم، موقع خوابیدن غمگینم.

- @offnot

‏جای تو من خودم خیلی با خودم حرف زدم.

‏+ آرزوت چیه؟
‏- زیر بارون بغلت کنم.
‏+ تو چی؟!
‏- بارون بباره.

‏واسه سلامتی روانم گاهی وانمود می‌کنم که با بقیه هم نظرم تا کمتر حرف بزنن.

‏خیلی عجیبه که یه نفر میتونه تو رو از تاریکی نجات بده و دوباره پرتت کنه همونجا.

‏ما قوی نیستیم؛ چاره‌ای نداریم.

‏دلم میخواد یکی بیاد تو زندگیم که باهم تا تهش بمونیم.

‏از ادمایی که کنار هدیه ای که میدن یه دست‌ نوشته هم میذارن خیلی خوشم میاد.

‏امیدوارم به مرحله‌ای نرسید که حس کنید تنها راه محافظت از خودتون، تنها موندنه.

‏آره واکنشم شدید بود چون رفتارت بد بود.

- @offnot

‏تقریبا همه چیز در من خاموش شده و اصلا دوست ندارم این وضعیتو.

‏حیف ذوقم برای تو.

‏رفته‌ رفته متوجه میشی که برای ادامه دادن، حذف کردن بعضی از آدما دیگه انتخاب نیست؛ بلکه از واجباته.

‏عاشق استعفا دادنم، عاشق رفتن، ترک کردن، بیخیال شدن.

‏سلام برسون اگه دیدی مثل من.