‏تايپ من در واقع يه شخص يا يه قيافه نيست؛
يه وايبه، يه كانسپته، يه ايده‌ست.

‏میدونم اشتباهه ولی انجام میدم تو دلم نمونه.

‏من استعداد عجیبی در سخت کردن چیزهای ساده دارم.

‏واقعیتش دیگه دوست ندارم با آدم‌ هایی معاشرت کنم که همواره من رو در حالت دفاع قرار میدن؛ دفاع از عقایدم، دفاع از انتخاب‌هام، دفاع از احساساتم، دفاع از خودم و دفاع از حقوق و آرزوهام.

‏آدما واقعا ناراحتم می‌کنن و عین خیالشونم نیست.

روان انسان میتونه رنج‌ های زیادی رو تحمل کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره چرخه‌ی تکرار شونده‌‌ی امید های واهی و ناامیدی‌ های پی در پی.

‏یهو یادت میاد چه آدم سختی برای دوست داشته شدن هستی.

‏از خواب بیدار میشم غمگینم، وسط روز غمگینم، سر شب غمگینم، موقع خوابیدن غمگینم.

- @offnot

‏جای تو من خودم خیلی با خودم حرف زدم.

‏+ آرزوت چیه؟
‏- زیر بارون بغلت کنم.
‏+ تو چی؟!
‏- بارون بباره.

‏واسه سلامتی روانم گاهی وانمود می‌کنم که با بقیه هم نظرم تا کمتر حرف بزنن.

‏خیلی عجیبه که یه نفر میتونه تو رو از تاریکی نجات بده و دوباره پرتت کنه همونجا.

‏ما قوی نیستیم؛ چاره‌ای نداریم.

‏دلم میخواد یکی بیاد تو زندگیم که باهم تا تهش بمونیم.

‏از ادمایی که کنار هدیه ای که میدن یه دست‌ نوشته هم میذارن خیلی خوشم میاد.

‏امیدوارم به مرحله‌ای نرسید که حس کنید تنها راه محافظت از خودتون، تنها موندنه.

‏آره واکنشم شدید بود چون رفتارت بد بود.

- @offnot

‏تقریبا همه چیز در من خاموش شده و اصلا دوست ندارم این وضعیتو.

‏حیف ذوقم برای تو.