‏میترسم عشق رو پیدا نکنم و تا ابد تنها بمونم.

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم، کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

‏لطفا بغلم کن؛ میخوام گریه کنم.

از آدمایی خوشم میاد که یه کاری رو برات انجام میدن و میگن قول داده بودم بهت.

از یجایی به بعد میشه ولی ارزششو نداره.

‏من از لحاظ روحی نیاز دارم برم. مهم نیست کجا؛ مهم نیست برای چی؛ فقط می‌خوام برم؛ برم و دور بشم؛ برم و نباشم.

‏متاسفانه آدمایی‌ که دوستشون داری تو کشتن پروانه های دلت خیلی خوبن.

‏آدم‌ها برای پناه بودن، بسیار ناامید کننده‌اند.

برای عشقی که بهم رسیدند؛ ولی به فردا نه.

‏به هیچ نجات دهنده‌ای جز ویزا اعتقادی ندارم.

‏نشونه‌ها رو دیدم، فقط دلم نمی‌خواست باورشون کنم.

‏تايپ من در واقع يه شخص يا يه قيافه نيست؛
يه وايبه، يه كانسپته، يه ايده‌ست.

‏میدونم اشتباهه ولی انجام میدم تو دلم نمونه.

‏من استعداد عجیبی در سخت کردن چیزهای ساده دارم.

‏واقعیتش دیگه دوست ندارم با آدم‌ هایی معاشرت کنم که همواره من رو در حالت دفاع قرار میدن؛ دفاع از عقایدم، دفاع از انتخاب‌هام، دفاع از احساساتم، دفاع از خودم و دفاع از حقوق و آرزوهام.

‏آدما واقعا ناراحتم می‌کنن و عین خیالشونم نیست.

روان انسان میتونه رنج‌ های زیادی رو تحمل کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره چرخه‌ی تکرار شونده‌‌ی امید های واهی و ناامیدی‌ های پی در پی.

‏یهو یادت میاد چه آدم سختی برای دوست داشته شدن هستی.