‏آدما فقط لحظه انفجار تو رو می‌بینن،
‏نمی‌بینن چقدر کنار اومدی، کوتاه اومدی و سازش کردی.

‏هیچکس نمیتونه حدس بزنه حرکت بعدیم چیه، حتی خودم.

‏میترسم عشق رو پیدا نکنم و تا ابد تنها بمونم.

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم، کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

‏لطفا بغلم کن؛ میخوام گریه کنم.

از آدمایی خوشم میاد که یه کاری رو برات انجام میدن و میگن قول داده بودم بهت.

از یجایی به بعد میشه ولی ارزششو نداره.

‏من از لحاظ روحی نیاز دارم برم. مهم نیست کجا؛ مهم نیست برای چی؛ فقط می‌خوام برم؛ برم و دور بشم؛ برم و نباشم.

‏متاسفانه آدمایی‌ که دوستشون داری تو کشتن پروانه های دلت خیلی خوبن.

‏آدم‌ها برای پناه بودن، بسیار ناامید کننده‌اند.