من واقعا خوشم میاد که آدم مورد علاقه‌ام بیاد کل روزش رو با جزئیات برام تعریف کنه و منم با علاقه گوش بدم.

‏یه قسمت از من مدت‌ هاست منتظر یه اتفاق خوبه.

‏این دنیا زیباییشو مدیون متولدین پاییزه.

‏کسی‌ رو جدی نگیرید، چراشم از کسایی که جدی گرفتن بپرسید.

‏حالم خوبه خوبه خوبه ولی یهویی قلبم پر از غم میشه.

‏دلم نمی‌خواد قبول کنم زندگی همینی که دارم می‌گذرونم.

‏هوا بارونی و خنک‌تر شده، بنده هم آدم بهتری شدم.

من هیچوقت ناگهان نوبتم نشده.

تنهایی تو این هوا اصلا درست نیست.

‏هوا هوای بوس و بغل بی پایانه.

‏آدما فقط لحظه انفجار تو رو می‌بینن،
‏نمی‌بینن چقدر کنار اومدی، کوتاه اومدی و سازش کردی.

‏هیچکس نمیتونه حدس بزنه حرکت بعدیم چیه، حتی خودم.

‏میترسم عشق رو پیدا نکنم و تا ابد تنها بمونم.

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم، کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

‏لطفا بغلم کن؛ میخوام گریه کنم.

از آدمایی خوشم میاد که یه کاری رو برات انجام میدن و میگن قول داده بودم بهت.