‏ما ساکنان طولانی ‌ترین بلاتکلیفی تاریخیم.

‏دلمون یه "بالاخره شد" می‌خواد.

‏امیدوارم حسی که به آدم‌ها منتقل می‌کنین، هزار برابر به خودتون برگرده.

کسی رو انتخاب کنید که بعد دعوا بهتون زنگ میزنه تا فقط مطمئن بشه که حالتون خوبه، نه کسی که شمارو با گریه ها و فکرهاتون تنها میذاره.

‏آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه.

‏شد شد، نشد هم؛ ما که کلا داریم نشدن رو زندگی می‌کنیم.

i’m too sensitive for this life.

‏کاش آدم‌ها درد حرف ‌هایی که میزنن رو حس کنن.

‏می‌فهمی چی میگم؟ بخدا اگه بفهمی.

‏کاش تو زندگی بعدیم یه ابر باشم، هر وقت ناراحت شدم گریه می‌کنم تموم شم.

‏یه لایه‌ی دیگه غم روم بشینه سقوط می‌کنم.

‏یکی از نشونه های بزرگ شدن اونجاییه که میفهمی اتاق تاریک ترسناک نیست، آرامش بخشه.

‏از ادم هایی که در جواب «بریم؟» فقط میگن «بریم» خیلی خوشم میاد.

‏بجز گلبول‌ های سفیدت، کسی به خاطرت نمی‌جنگه.