‏از اینکه همش باید بپذیرم خسته شدم؛
‏بپذیرم نمیشه،
‏بپذیرم نخواست،
‏بپذیرم نشد،
‏بپذیرم شرایط بده،
‏بپذیرم دوسم نداشت.

‏شما هم نمی‌تونید باور کنید ممکنه یکی واقعا دوستتون داشته باشه؟

ولی آدم‌ها چه تجربیات بدی میتونن داشته باشن و بازم ظاهر عادیشون رو حفظ کنن.

‏ما ساکنان طولانی ‌ترین بلاتکلیفی تاریخیم.

‏دلمون یه "بالاخره شد" می‌خواد.

‏امیدوارم حسی که به آدم‌ها منتقل می‌کنین، هزار برابر به خودتون برگرده.

کسی رو انتخاب کنید که بعد دعوا بهتون زنگ میزنه تا فقط مطمئن بشه که حالتون خوبه، نه کسی که شمارو با گریه ها و فکرهاتون تنها میذاره.

‏آدم یهو به خودش میاد و می‌بینه چقدر خودش رو حیف کرد‌ه. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربه‌های اشتباه.

‏شد شد، نشد هم؛ ما که کلا داریم نشدن رو زندگی می‌کنیم.

i’m too sensitive for this life.

‏کاش آدم‌ها درد حرف ‌هایی که میزنن رو حس کنن.

‏می‌فهمی چی میگم؟ بخدا اگه بفهمی.

‏کاش تو زندگی بعدیم یه ابر باشم، هر وقت ناراحت شدم گریه می‌کنم تموم شم.

‏یه لایه‌ی دیگه غم روم بشینه سقوط می‌کنم.

‏یکی از نشونه های بزرگ شدن اونجاییه که میفهمی اتاق تاریک ترسناک نیست، آرامش بخشه.