در سن بی بند و باری، نمی بند و بارم.

‏این کلمه‌ی «حیفه» تو هر کانسپتی گند زده به زندگیمون؛ بخور حیفه، استعفا نده حیفه، تحمل کن حیفه، خرج نکن حیفه؛ از دانشگاه انصراف نده حیفه، بابا حیف عمر منه.

‏شما رو نمیدونم ولی من دلم می‌خواد برم. شاید بپرسید کجا؟ ولی برام مهم نيست. می خوام برم؛ از اینجا، از این زندگی، از ایران‌، از یاد، از حال، از دنیا.

‏وقتی یکی تو‌ جمع ازت تعریف می‌کنه، حواست به اونی که بحثو عوض می‌کنه باشه.

‏کتک زدن آدمایی که تو طبیعت اسپیکر میارن رو عادی کنید.

‏احترام سن و سال رو نگه داشتن اشتباهه، باید احترامِ احترام رو نگه داشت.

‏با کسی که دوست‌ دخترتون نیست، مثل دوست‌ دخترتون حرف نزنید.

‏در موردش تو تنهایی گریه می‌کنم، چون دیگه روم نمیشه به کسی بگم هنوز حالم بده.

‏آدم دلش میخواد شبا برای یکی تعریف کنه چه روزی داشته.

‏نیاز دارم یه مدت دور از خیلی چیزا باشم.

‏کارات نمیشه، چون حسودی عزیزم.

همه چیز را پذیرفته‌ام، اما همیشه برای بعضی نشدن‌ها، غمگین می‌مانم.

it all ends on a random day btw.

‏ببخشید که انقدر بهت اهمیت دادم، امیدوارم یکیو پیدا کنی که یادش بره وجود داری.