‏وقتی به این فکر می‌کنی که همه چیز می‌تونست جور دیگه‌ای پیش بره و نشد:

‏ارتباط مجدد با کسی که به شما آسیب رسانده، بی‌احترامی به نسخه‌ای از شماست که رنج‌ کشیده است.

‏از آدمایی که زیاد ناله می‌کنن بدم میاد، بخدا زندگی منم بگا رفته.

‏‌ما کوتاه اومدیم بدی‌ هاتو نگفتیم، خودت چرا باورت شد که خوبی؟

‏کارما خیلی طولش میده، من اسلحه میخوام.

‏تو فقط مدیون من نیستی. تو مدیون همه‌ی آدمایی هستی که سر راه من قرار می‌گیرن و من به‌جای پروانه، تو دلم شک و ترس جوونه میزنه.

‏من بوی حسادت رو از روی قیافت یا حتی لحن صحبت کردنت می‌فهمم عزیزم.

شایدم اشتباه از ماست که هر بار فکر می‌کنیم آینده‌ای داریم.

‏من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم.

‏استاک کردن یه بازنده داره اونم خودتی.

‏ترس بعدیم شنیدن قیمت لباسای زمستونیه.

‏من بیشترین چیزی که در این مرحله از زندگیم میخوام، اینه که برم؛ ‏از این خونه، از این شهر، از این کشور، از این دنیا.

‏درحال نگاه کردن به آینده‌ای که چیده بودم:

‏حوصله‌ی آدم جدید رو ندارم، کاش تو برام آدم بهتری بودی.

بنظرم ‏کلمه‌ی “ناز” خیلی قشنگه.

تو تا ابد پین تلگرام من بمون>>>

‏زنده‌ام و غمگین، کاش هیچکدام نبودم.

‏متاسفانه دیگه کسی بهم وایب امن بودن نمیده، به همه شک دارم.