وقتی میگم ‏انتظاری ازت ندارم یعنی دیگه برام مهم نیستی.

‏امیدوارم هیچوقت لرزیدن بدون اینکه سردتون باشه رو تجربه نکنین.

‏این ‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

‏هیچ چیز مثل قبل نیست.

‏به نظرم “بیا بغلم” یکی از قشنگ‌ ترین دعوت‌ های دنیاست.

‏آدما تو محدودیت شکوفا نمی‌شن.
آدم‌ها تو محدودیت پژمرده و مچاله میشن؛ سقف آرزوهاشون کوتاه میشه؛ احساس ناکافی بودن می‌کنن. آدم‌ها تو محدودیت در بهترین حالت فقط ادامه میدن.

از نقش قربانی بیا بیرون و برو فکر کن چجوری شخصیت داغونتو میتونی درست کنی که آدما رو فراری ندی.

‏گول دوپامینی که از گفتن ایده‌ت به بقیه می‌گیری رو نخور.

‏لاس با eye contact توی جمع شلوغ با فرد مورد علاقت>>>>

‏وقتی به این فکر می‌کنی که همه چیز می‌تونست جور دیگه‌ای پیش بره و نشد:

‏ارتباط مجدد با کسی که به شما آسیب رسانده، بی‌احترامی به نسخه‌ای از شماست که رنج‌ کشیده است.

‏از آدمایی که زیاد ناله می‌کنن بدم میاد، بخدا زندگی منم بگا رفته.

‏‌ما کوتاه اومدیم بدی‌ هاتو نگفتیم، خودت چرا باورت شد که خوبی؟

‏کارما خیلی طولش میده، من اسلحه میخوام.

‏تو فقط مدیون من نیستی. تو مدیون همه‌ی آدمایی هستی که سر راه من قرار می‌گیرن و من به‌جای پروانه، تو دلم شک و ترس جوونه میزنه.

‏من بوی حسادت رو از روی قیافت یا حتی لحن صحبت کردنت می‌فهمم عزیزم.

شایدم اشتباه از ماست که هر بار فکر می‌کنیم آینده‌ای داریم.

‏من واقعا “نبود” رو به “کمبود” ترجیح میدم.