‏حرف که خیلی زیاده، ‏فقط نمیدونی به کی بگی که بعد پشیمونت نکنه.

- @offnot

‏ما فقیرتر از پیشیم، داریم فقیرترم می‌شیم.

‏حتی یک تلاش کوچیک هم واسه آینده مسخره به نظر میرسه. مثلا صبح بیدار شدن.

‏میرم چایی دم کنم. حوصله‌ی کسی رو ندارم.

‏حتما به صلاحت نبود که نشدو مرض.

اضطراب و افسردگی شدید، آدم رو خنگ و حواس‌ پرت و حافظه رو به‌ شدت ضعیف می‌کنن.

وقتی میگم ‏انتظاری ازت ندارم یعنی دیگه برام مهم نیستی.

‏امیدوارم هیچوقت لرزیدن بدون اینکه سردتون باشه رو تجربه نکنین.

‏این ‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

‏هیچ چیز مثل قبل نیست.

‏به نظرم “بیا بغلم” یکی از قشنگ‌ ترین دعوت‌ های دنیاست.

‏آدما تو محدودیت شکوفا نمی‌شن.
آدم‌ها تو محدودیت پژمرده و مچاله میشن؛ سقف آرزوهاشون کوتاه میشه؛ احساس ناکافی بودن می‌کنن. آدم‌ها تو محدودیت در بهترین حالت فقط ادامه میدن.

از نقش قربانی بیا بیرون و برو فکر کن چجوری شخصیت داغونتو میتونی درست کنی که آدما رو فراری ندی.

‏گول دوپامینی که از گفتن ایده‌ت به بقیه می‌گیری رو نخور.

‏لاس با eye contact توی جمع شلوغ با فرد مورد علاقت>>>>

‏وقتی به این فکر می‌کنی که همه چیز می‌تونست جور دیگه‌ای پیش بره و نشد:

‏ارتباط مجدد با کسی که به شما آسیب رسانده، بی‌احترامی به نسخه‌ای از شماست که رنج‌ کشیده است.