تا نخوام، هیچ چیز از یادم نمیره.

‏ولی من هیچوقت نتونستم حس کنم یکی واقعا دوسم داره.

‏من عاشق اینم که آدما وسط مکالمه اسممو صدا بزنن.

‏چیزی که بهش احتیاج دارم بوس و بغل و توجهه، چیزی که گیرم میاد استرس و بلاتکلیفی و تسک‌های پی در پی.

من عاشق ورژن ساعت سه صبح آدم‌ها هستم؛ آسیب‌پذیر، واقعی و راستگو.

‏تنها چیزی که ادما بهت یاد میدن اینه که چطور خودت رو اولویت قرار بدی.

‏«می‌خواستی نکنی» خیلی جمله‌ی دردناکیه، محبت‌ شناس باش عزیزم.

امروز 5 August، روز جهانی قد بلند هاست.

‏منم می‌دونم می‌گذره، دوست داشتم خوش بگذره.

‏بچه بودم فکر می‌‌کردم بدترین تکلیف دنیا ریاضیه، تا اینکه بزرگ شدم و با بلاتکلیفی آشنا شدم.

‏درد از بین نمیره. ولی تو یاد می‌گیری چجوری با وجودش زندگی کنی.

امروز 6 August، روز جهانی مو بلند هاست.

‏چه می‌دونم عزیزم؛ واقعا نخواستی و نکردی دیگه چیکار کنم.

‏رازش اینه که جدی نگیری.

هنوز کتاب هدیه دادن و هدیه گرفتن، عزیز‌ ترینه.

i wish i can restart my life.

‏میترسم راه بهتری وجود داشته باشه و من ندونم.