‏لازمه هر ارتباطی، احترام متقابله.

‏دیگه برام مهم نیست کسی باهام حرف نزنه، پیام هام رو جواب نده، دوستم داشته باشه یا ازم بدش بیاد، پشت سرم حرف بزنه، جایی دعوت نشم یا هر چیز دیگه‌ای، کلا اهمیت دادن رو متوقف کردم.

امروز 3 August، روز جهانی لاس زدنه.

‏واقعا آدم همه ‌چیز تمومی هستم، همه ‌چیم تموم شده.

‏خوبم ( کندن پوست لبم )
‏خوبم ( بی‌خوابی )
‏خوبم ( ریزش مو )
‏خوبم ( لرزش دست )
‏خوبم ( تپش قلب )
‏خوبم ( تنگی نفس )
‏خوبم ( تکون دادن پا )
‏خوبم ( معده درد )
‏خوبم ( Overthinking )
‏خوبم.

‏زیبارویان چشم‌ انتظار پاییز هستند.

‏تلاشم برای بودن تو جایی که به اون تعلق نداشتم :

‏تو شجاع بودی، در جنگ‌هایی که دیگران ندیدند.

‏من درو بستم، اما هیچوقت قفلش نکردم.

‏یه عکس زشت بهتر از عکسیه که هوش مصنوعی درست کرده.

‏قبلا یه وقتایی حالم بد بود؛ الان یه وقتایی حالم خوبه.

‏در ولش کن “هر چی شد، شد“ ترین حالت ممکنم.

تا نخوام، هیچ چیز از یادم نمیره.

‏ولی من هیچوقت نتونستم حس کنم یکی واقعا دوسم داره.

‏من عاشق اینم که آدما وسط مکالمه اسممو صدا بزنن.

‏چیزی که بهش احتیاج دارم بوس و بغل و توجهه، چیزی که گیرم میاد استرس و بلاتکلیفی و تسک‌های پی در پی.