دیگه چیزی به اسم شاد بودن تو زندگیم معنی نداره؛ در بهترین حالت فقط میتونم ناراحت نباشم.
این که زخمها قبل از خوب شدنشون میخارن و التماست میکنن تا دوباره بازشون کنی خیلی استعارهٔ جالبیه. تحمل کردن خارشه، پیچ آخره؛ رد کنی تمومه.
روان انسان میتونه رنج های عظیمی رو تحملکنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره، چرخهی تکرار شوندهی «امیدهای واهی و ناامیدیهای پی در پی» هست.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM