خودت باید بلند شی، کسی کمکت نمی‌کنه.

‏وقتی به این فکر می‌کنم تو روزایی که باید قشنگ‌ ترین دوران زندگی‌م باشن انقدر تنها و ناراحتم، دلم می‌خواد بمیرم.

‏بله من ازت توقع دارم؛ توقع دارم مثل آدم رفتار کنی.

من هیچ بهانه‌ای را براى بى احترامى نمى‌پذیرم.

‏بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه.
‏لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره بر نمی‌گرده.

‏من واقعا دلم نمی‌خواست از آدمای مورد علاقم ناامید شم.

‏من به دل می‌گیرم، چون واقعا مطمئنم ادما میدونن دارن چیکار میکنن و چه حرفی میزنن.

‏دردناک ‌ترین قسمت جدایی به نظرم وقتیه که باورتو ازت می‌گیره؛ باورت به عشق، به دوست‌ داشتن، به آدما و حرفا.

‏آدم فکر می‌کنه حالش خوبه تا وقتی میرسه خونه، میوفته رو تخت و تازه می‌فهمه چقدر خسته بوده، نه فقط از روز، از همه چی.

‏در واقع آدمای كم حرف، با افراد مناسب پر حرف هستن.

‏خیلی آدم "می‌فهمم ولی به روت نمیارم ای‌" هستم.

‏انقدر بدم میاد وقتی حالم بده میگن‌ اشکال نداره زندگی ادامه داره، معلومه که اشکال داره، اصلا مشکل من همینه که زندگی ادامه داره.

‏دوس دارم بگم مشکل از منه، ولی من خیلی عالی هستم.

بخدا که منم قلب دارم و بعضی از حرف‌ها ناراحتم می‌کنه.

‏دو تا چیز هیچ وقت کافی نیست، یکی خواب یکی هم پول.

‏فکر کردی میتونی ناراحتم کنی؟ بدبخت من خودم‌ همیشه ناراحتم.

‏بها دادن زیادی به آدما فقط خودتو بی ارزش می‌کنه.