بعضی چیزارو قرار نیست کسی جز خودت درک کنه.

‏"دوست صميمى سابق" چه تركيب غم انگيزى.

دلخوری من این شکلیه که دیگه به چشمای اون آدم موقع حرف زدن نگاه نمی‌کنم.

‏شما فکر کن در سال ۱۰ بار روز دختر داریم و من برای هیچکدومش کادویی دریافت نمی‌کنم.

دختر روز نمیخواد، گل و کادو میخواد.

‏هر آدمی بالاخره یه روزی ثابت می‌کنه اونی نیست که تو فکر می‌کردی.

‏عاشق وقت هایی هستم که خوشحالیم رو خارج از صفحه گوشی پیدا می‌کنم.

خودت باید بلند شی، کسی کمکت نمی‌کنه.

‏وقتی به این فکر می‌کنم تو روزایی که باید قشنگ‌ ترین دوران زندگی‌م باشن انقدر تنها و ناراحتم، دلم می‌خواد بمیرم.

‏بله من ازت توقع دارم؛ توقع دارم مثل آدم رفتار کنی.

من هیچ بهانه‌ای را براى بى احترامى نمى‌پذیرم.

‏بدترین نوع کوری، کور شدن ذوقه.
‏لامصب وقتی از بین میره دیگه هیچ جوره بر نمی‌گرده.

‏من واقعا دلم نمی‌خواست از آدمای مورد علاقم ناامید شم.

‏من به دل می‌گیرم، چون واقعا مطمئنم ادما میدونن دارن چیکار میکنن و چه حرفی میزنن.

‏دردناک ‌ترین قسمت جدایی به نظرم وقتیه که باورتو ازت می‌گیره؛ باورت به عشق، به دوست‌ داشتن، به آدما و حرفا.

‏آدم فکر می‌کنه حالش خوبه تا وقتی میرسه خونه، میوفته رو تخت و تازه می‌فهمه چقدر خسته بوده، نه فقط از روز، از همه چی.

‏در واقع آدمای كم حرف، با افراد مناسب پر حرف هستن.