‏از آدمایی که غمت رو شاید درک نکنن، اما با بغل جبرانش می‌کنن، خوشم میاد.

‏من واقعا حوصله‌ ندارم.
‏یعنی حوصله هیچی رو ندارم.
‏همزمان که کار می‌کنم حوصله ندارم، معاشرت می‌کنم حوصله ندارم، غذا می‌پزم، درس می‌خونم، آرایش می‌کنم، می‌رقصم، عکس می‌گیرم، گربه‌ هارو بغل می‌‌کنم، اما بازم حوصله ندارم.
‏نمی‌دونم چطور بگم.

‏نه طرز نگهداری رو بلد بودی، نه خداحافظی رو؛ فقط شروع کننده‌ی خوبی بودی.

‏«حلقه‌ی ازدواج» تو دست آقایون بی‌نقص‌ترین اکسسوریه.

‏من هنوز به “قول انگشت کوچیکه” و “بیا بوسش کنم خوب شه” اعتقاد دارم.

به کسی اهمیت بدین که توجه شما رو لطف بدونه، نه وظیفه.

‏ذوق کردیم کنسل شد
‏ذوق نکردیم کنسل شد
‏به یکی گفتیم کنسل شد
‏به هیچکی نگفتیم کنسل شد
‏برنامه ریزی کردیم کنسل شد
‏برنامه ریزی نکردیم کنسل شد

‏آدم‌ها عوض می‌شن، بپذیرید و عبور کنید. چون زندگی همینه.

کاش دو نفر بودم.
یکی می‌موند پیش مامان و یکی می‌رفت پی زندگیش.

‏ببخشید بابام جوری باهام رفتار کرده که به کم قانع نباشم.

‏یه چیزایی دلم میخواد که برای طبقه اقتصادی جدیدم اصلا مناسب نیست.

‏نمی‌دونم عزیزم، اگه می‌خواستی می‌کردی دیگه. نخواستی و نکردی.

‏میشه گفتن جمله «بیا باهم دوست شیم» رو نرمالایز کنیم؟

عجب زندگی نارا‌حت ‌کننده‌ایه.

‏شما هر چیزیو که تو زندگیت از دست بدی بعدا میتونی یه طوری جبرانش کنی، به جز دختری که واقعا عاشقته.

‏دل کندن از چیزی که دوسش داری بزرگت می‌کنه.

‏بابت تمام قسمت های زندگیم ناراحت هستم؛
‏عاطفی، کاری، تحصیلی، ورزشی، مالی و کشوری.

‏من نمیدونم دارم چیکار می‌کنم لطفا نپرسید.