‏کاش این‌ دفعه یه موشک صاف بخوره تو سر من،
واقعاً دیگه نمی‌تونم.

خیلی متاسفم برای این زندگی که ما می‌کنیم.

‏وقتی یه دختر بهت میگه “آخی بامزه :)))” یعنی تموم.

‏میزان اعتمادم به آدما به حدی رسیده که حس میکنم همه‌ چی یه نقشه‌ست.

‏حالم تو ۳ کلمه خلاصه میشه؛ استرس، بلاتکلیفی و غم.

جدى قضيه "تربيت خانوادگی" و اينكه آدما "سر چه سفره ای بزرگ شدن" خيلى مهمه.

‏سینگل بودن خیلی خوبه:
‏هر کار دلم می‌خواد می‌کنم (هیچ کاری)
‏هر کی ‌رو دلم بخواد می‌بینم (هیچکس)
‏هر جا دلم بخواد میرم (هیچ‌جا)

‏برای حذف قند اول باید خودخوری رو بذارم کنار.

‏کاش هیچکس درباره‌ی هیچ ‌چیزی صحبت نکنه کلا.

‏زندگی هر چی private تر ، بهتر.

‏سخت ترین خداحافظی، خداحافظی با سریالیه که تونسته بود حواستو پرت کنه.

‏پسرا رو‌ نمیشه نگه داشت اما برمیگردن،
‏دخترا رو میشه نگه داشت اما نمیشه برگردوند.

عاشق آدمایی‌ام که یادشون می‌مونه چی داشتی می‌گفتی و اگه صحبت قطع شد هم دوباره بهت یادآوری می‌کنن تعریف کنی.

کاش آدما انقدر بد نبودن، یه سریاشون رو جدی جدی دوست داشتم بی شوخی.