همه چیز از دور قشنگه، حتی من.

‏عاشق قطع ارتباط با اون دسته از آدماییم که فکر میکنن من همیشه هستم.

‏نجات دهنده سفارته، ویزاست، بلیط هواپیماست.

‏زندگی بهت یاد میده بعضی چیزارو با اینکه دوسشون داری باید تموم کنی.

‏شوخیایی که بوی حسادت میدنو جدی بگیر.

‏میری با آدمای جدید آشنا میشی، بعدش میای خونه برای اینکه چرا با اون نشد گریه می‌کنی.

‏واقعا با نور و صدا مشکل دارم, درود بر تاریکی و سکوت.

‏متاسفانه من عاشق عشق و دوست داشتن هستم. عاشق اینم که نشون بدم اهمیت میدم، نگران میشم و احساس می‌کنم.

‏دلم یه "آخیش بالاخره شد" میخواد.

‏امیدوارم تا عمر دارید دور باشید؛
‏از رابطه‌های بی‌پناه، سوال‌های بی‌پاسخ، امیدهای بی‌جان.

‏واقعا آمادگی برگشت به “بله و روبیکا” رو ندارم.

‏تو ایران ادم حتی نمیتونه برای فرداش برنامه ریزی کنه.

‏کاش این‌ دفعه یه موشک صاف بخوره تو سر من،
واقعاً دیگه نمی‌تونم.