هماهنگ کن نبینمت.

‏یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه. هدر رفتن جوونیم، کاراییم، روزها و زمان. انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچ کاری از دستم برنمیاد.

موج چنل خودمه، دوس داشتی جوین شو.

‏قربون خوابیدن برم که انقدر فعالیت جالبیه.

‏این انسان بودن خیلی داستان داره، کاش ابری چیزی بودم.

‏آن فاجعه را نمی‌توان از یاد برد. ‏نه امروز، که تا پایان تاریخ.

‏راجبش دراز کشیدم کف اتاق و به سقف زل زدم.

‏«بخدا الکی سخت گرفتی» و مرض.

‏ببخشید جواب ندادم داشتم فرو میپاشیدم.

من با موزیک خیلی فلش‌بک میشم.
قشنگ یادم میاد با چه حالی در فصل چندم زندگیم اینو گوش دادم، پرت میشم قشنگ تو اون بازه‌ی زمانی.

‏دو روز که حرف نزنی دیگه حس میکنی هیچ چیزی ارزش گفتن نداره.

لطفا وقتی کار داری زنگ نزن مسیج بده.

سرعت جواب دادنم به پيامام سه حالت داره:
۱) ۳۷ ثانیه
۲) ۱ روز
۳) هیچوقت

آدمی که دوستت داشته باشه برای داشتنت تمام تلاشش رو می‌کنه.

‏دلم برات تنگ شده کاش اون حرفارو به همدیگه نمی‌زدیم.

ماه امشب قشنگه، تو هر شب.

من حوصله‌ی خودمم ندارم دیگه چه برسه به بقیه.

تراپی خیلی گرون شده
‏لطفا از این به بعد فقط آسیب جسمی وارد کنید، ممنون.