حالا یه بار کافه نری که نمی‌میری،
چندتا آهنگ تو اسپاتیفای گوش ندی که نمی‌میری،
اینستاگرام، تلگرام، توییتر، یوتیوب و… نری که نمی‌میری.
‏اتفاقا کم‌کم میمیریم.
زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشی‌های کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی.

‏بالا بری
‏پایین بیای
‏غمی که امروز به کسی دادی؛
‏غم فردای خودته.

‏ببخشید این ذره ذره عادت کردن چجوریه؟ من که خیلی دارم گریه می‌کنم.

‏بنظرم کلمه‌ى "میبرمت" خیلی لاو لنگوئج قشنگیه.

‏فدای سرت خیلی عبارت زیبا و گرمیه و انگار با بیانش داری به فرد اطمینان خاطر میدی که تو مهم‌تر از یه اشتباه هستی.

‏اینکه من دارم از پسش برمیام به این معنی نیست که آسونه.

‏دلم برا تکست‌ های آبی رنگ iMessage تنگ شده.

‏شنیدن جمله‌ی میخواستم برات فلان کارو کنم روانیم میکنه، عزیزم اگه میخواستی می‌کردی.

:)

‏من حتی انرژی ناراحت شدن از اخبار رو هم ندارم دیگه.

‏سخت‌تر از خود گریه اون گریه‌ایه که نمیاد، همه وجودت رو گرفته ولی از چشم بیرون نمیاد.

‏بعضی وقتا الکی وانمود می‌کنم با آدما موافقم که ساکت شن.

kiss me like you want to taste my soul.

‏حس ششم دخترا برای وقتایی که شماها فکر می‌کنید خیلی زرنگید.