ولی من واقعا خسته شدم از جنگیدن برای چیزهایی که بقیه به راحتی دارنش.

‏بله می‌گذره و میره، اما روح و ذوقت کشته میشه.

‏من واقعا می‌ترسم.
از این‌که هیچ‌وقت این اوضاع درست نشه، از این‌که اینترنت همین‌ جوری بمونه، از این‌که هیچ‌وقت نتونم مهاجرت کنم، از این‌که هیچ‌وقت نتونم زندگی مستقل خودمو بسازم، از این‌که هیچ‌وقت رنگ خوشی رو‌ نبینم.
‏من می‌ترسم از این‌که این تاریکی تموم نشه.

‏دیر شده؛ تقریباً برای همه‌ چیز دیر شده.

‏وفادار بودن به پارتنر خیلی باکلاسه، جدی میگم.

‏دقت کردین؟
‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛
‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛
‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛
‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

‏من اصلا نمى دونستم میشه اين حجم از غم رو تجربه كرد.

‏گالریم پر از عکسای بی‌مفهومه واسه اینکه حس اون لحظه‌ رو یادم بمونه.

حالا یه بار کافه نری که نمی‌میری،
چندتا آهنگ تو اسپاتیفای گوش ندی که نمی‌میری،
اینستاگرام، تلگرام، توییتر، یوتیوب و… نری که نمی‌میری.
‏اتفاقا کم‌کم میمیریم.
زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشی‌های کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی.

‏بالا بری
‏پایین بیای
‏غمی که امروز به کسی دادی؛
‏غم فردای خودته.

‏ببخشید این ذره ذره عادت کردن چجوریه؟ من که خیلی دارم گریه می‌کنم.

چنل پلی لیستم هر روز اهنگ میزارم✨
@Playlistlab

‏بنظرم کلمه‌ى "میبرمت" خیلی لاو لنگوئج قشنگیه.

‏فدای سرت خیلی عبارت زیبا و گرمیه و انگار با بیانش داری به فرد اطمینان خاطر میدی که تو مهم‌تر از یه اشتباه هستی.

‏اینکه من دارم از پسش برمیام به این معنی نیست که آسونه.