جوانی ما صرف دوام آوردن شد؛ نه زندگی.

‏چقدر دختر بودن سخته، همش دلت میخواد یه چیزی بخری.

‏واقعا امیدوارم یه اتفاق خوبی در آینده‌ا‌م باشه که این همه درد رو توجیه کنه.

‏اگر اتفاق خوبی نیوفته، از خیر اینکه شاید دیگه یه روز بهتری بیاد می‌گذرم، دست از امیدوار بودن برمیدارم و می‌پذیرم که یک زندگی داشتم و اونم این‌ شکلی شد. بالاخره دنیا که عدالت نداره و نمی‌شد که همه خوشبخت باشن. اونی که باید تو سیاهی می‌موند نوبتش برای ما بود.

دختر توجه، گل و بوس میخاد. ‏وفاداری و صداقت وظیفه‌س.

‏من بلدم چطوری یکی رو دوست داشته باشم، اما نمیدونم چطوری باور کنم کسی دوستم داره.

من تا همین‌جا می‌تونستم امیدوار باشم؛ دیگه نمی‌تونم.

‏بعضی وقتا مرورم کن.
‏یادت بیار که چقدر واست جنگیدم، چقدر واست دوییدم، چقدر واست ذوق داشتم، چقدر دوستت داشتم، چقدر واقعی بودم، و تو همشو نابود کردی.

ولی من واقعا خسته شدم از جنگیدن برای چیزهایی که بقیه به راحتی دارنش.

‏بله می‌گذره و میره، اما روح و ذوقت کشته میشه.

‏من واقعا می‌ترسم.
از این‌که هیچ‌وقت این اوضاع درست نشه، از این‌که اینترنت همین‌ جوری بمونه، از این‌که هیچ‌وقت نتونم مهاجرت کنم، از این‌که هیچ‌وقت نتونم زندگی مستقل خودمو بسازم، از این‌که هیچ‌وقت رنگ خوشی رو‌ نبینم.
‏من می‌ترسم از این‌که این تاریکی تموم نشه.

‏دیر شده؛ تقریباً برای همه‌ چیز دیر شده.

‏وفادار بودن به پارتنر خیلی باکلاسه، جدی میگم.

‏دقت کردین؟
‏هرکی خودش خوشگله، ازت بیشتر تعریف میکنه؛
‏هرکی خودش موفقه، بیشتر تشویقت میکنه؛
‏هرکی اصیل تره، کمتر قضاوت میکنه؛
‏آخرش میفهمی، ادم ها دقیقا همون چیزی رو بهت میدن که تو وجود خودشونه.

‏من اصلا نمى دونستم میشه اين حجم از غم رو تجربه كرد.

‏گالریم پر از عکسای بی‌مفهومه واسه اینکه حس اون لحظه‌ رو یادم بمونه.

حالا یه بار کافه نری که نمی‌میری،
چندتا آهنگ تو اسپاتیفای گوش ندی که نمی‌میری،
اینستاگرام، تلگرام، توییتر، یوتیوب و… نری که نمی‌میری.
‏اتفاقا کم‌کم میمیریم.
زندگی فقط زنده بودن نیست؛ همین خوشی‌های کوچیکه: قهوه، موسیقی، دورهمی، شب‌گردی، خریدای الکی. وقتی یکی‌یکی ازت گرفته بشن، فقط نفس میکشی.