‏حالا واجب نبود همه‌ی احساسات بد دنیا رو تجربه کنیم.

اصلا حالم خوب نیست، از زمین و زمان بیزارم.

‏اکنون آرام تر بنظر می‌رسم، اما چراغی در دلم خاموش شد که دوست داشتم تا ابد روشن بماند.

‏بمونم خونه overthink ميكنم، برم بيرون overpay.

من برای تمام احتمالات زندگی خسته‌م.

‏اوضاع از تراپی گذشته من باید uninstall شم.

‏تفریحات من با کسی که توی ICU بستریه، یکسانه.

جوانی ما صرف دوام آوردن شد؛ نه زندگی.

‏چقدر دختر بودن سخته، همش دلت میخواد یه چیزی بخری.

‏واقعا امیدوارم یه اتفاق خوبی در آینده‌ا‌م باشه که این همه درد رو توجیه کنه.

‏اگر اتفاق خوبی نیوفته، از خیر اینکه شاید دیگه یه روز بهتری بیاد می‌گذرم، دست از امیدوار بودن برمیدارم و می‌پذیرم که یک زندگی داشتم و اونم این‌ شکلی شد. بالاخره دنیا که عدالت نداره و نمی‌شد که همه خوشبخت باشن. اونی که باید تو سیاهی می‌موند نوبتش برای ما بود.

دختر توجه، گل و بوس میخاد. ‏وفاداری و صداقت وظیفه‌س.

‏من بلدم چطوری یکی رو دوست داشته باشم، اما نمیدونم چطوری باور کنم کسی دوستم داره.

من تا همین‌جا می‌تونستم امیدوار باشم؛ دیگه نمی‌تونم.

‏بعضی وقتا مرورم کن.
‏یادت بیار که چقدر واست جنگیدم، چقدر واست دوییدم، چقدر واست ذوق داشتم، چقدر دوستت داشتم، چقدر واقعی بودم، و تو همشو نابود کردی.