‏ولی بیچاره ما. واقعاً حیف بودیم؛ بی‌نهایت.

‏بی حس بودنو از کسی یاد می‌گیری که یه روز قشنگ ترین حسو بهش داشتی.

‏از هیجده‌ دی تقریبا جز زنده موندن هیچ کار دیگه‌ای نکردم.

اره همه چیز میگذره؛
ولی ما دیگه هیچوقت به این سن برنمیگردیم.

‏تنها جواهری که آریامهر از ایران برد خودش بود.

‏خوب میشی ولی برق چشماتم میره.

دلم از این رابطه‌ها میخواد که عکس ۴*۳ام تو کیف پولش باشه.

‏نحوه‌ی رفتار یک شخص با شما، خیلی مهم تر از احساسیه که بهتون داره.

‏عزیزم، اتفاقا بزرگ ‌میشی اصلا یادت نمیره.

‏امیدوارم حس «بالاخره شد» رو تجربه کنیم.

مردم ایران :

‏بودیم جشن می‌گیریم، نبودیم جشن بگیرید.

زندگی ما به آخر رسید ولی 404 نه.

‏اینکه vpn فروشم قبول نمی‌کنه با کالا برگ بهم کانفیگ بده ناراحتم می‌کنه.

‏کاش ما آخرین نسلی باشیم که این زندگی رو تجربه می‌کنه‌ .

الانو نبینید که دیگه هیچکس حس و حال نداره؛ یه زمانی اسفند قشنگ ترین ماه سال بود، پر از تکاپو و حس و حال زندگی، بوی تمیزی، بوی عید و بهار.

اصلیه اونیه که این مدت هرکاری کرد تا تو وصل بشی.

عید امسال افسرده ترین آدم جهانم.