‏من انقدر حساسم که هر تغییر کوچیکی توی لحن، مکالمه، یا بی‌علاقگی آدم‌ها رو میفهمم و واقعا هم به دل می‌گیرم.

کم کم داره باورم میشه واسه کسی مهم نیستم.

‏با آدمای موقتی، موقتی رفتار کنید نه بیشتر.

‏ما دیگه نمی‌ترسیم، فقط روز به‌ روز خشمگین‌ تر می‌شیم.

آدم وقتی تنهایی از پس یه سری اتفاقات بر میاد، دیگه بعدش براش مهم نیست کی پیشش می‌مونه و کی از کنارش میره.

‏باید به آدما زمان داد،
‏خودشون مشخص می‌کنن چقدر می‌ارزن.

‏من امید دارم. اما اگه نشه، این آخرین باریه که توی زندگیم امید خواهم داشت.

‏دوستم نداشت و نداره دیگه، چیکار میتونم بکنم.

نیاز دارم یکی بغلم کنه و تو بغلش گریه کنم.

‏کسی که تو را رنجانده، خواهد رنجید؛ در حین شادی، در حین امید.

‏برای همه اجتنابی، واسه تو یکی اضطرابی عزیزم.

‏از همه اونایی که آرزو کرده بودن ۱۴۰۴ سال خوبی داشته باشیم خواهش می‌کنم دیگه آرزو نکنن.

زندگی جالبی ندارم انسان جالبی هم نیستم اخیرا.

‏وقتی یادم میاد زندگی همین لحظاتیه که داره می‌گذره دلم می‌گیره، چون همیشه احساس می‌کردم قراره چیز خیلی جالب‌تری باشه.

‏من و همسرم بعد آزادی در جنگل های شمال:

و ما وابسته چیزهایی شدیم که به ما تعلق نداشتند.

‏ولی بیچاره ما. واقعاً حیف بودیم؛ بی‌نهایت.

‏بی حس بودنو از کسی یاد می‌گیری که یه روز قشنگ ترین حسو بهش داشتی.