‏یه نفر آدمم و یه دنیا صبر و تحمل.

‏کلا تجربه‌ی زیستی جالبی نبود.

Try Again.

‏یه غمی توی وجودمه که با اشک تموم نمیشه.

‏دلم برای زندگی تنگ شده.

مهم نیست کوه چقدر بلند باشه، خورشید همیشه طلوع می‌کنه.

‏مرگ، نزدیک‌تر از آرزو هامونه.

‏دیگه نه پوست لبی مونده برای کندن، نه مویی برای ریختن و نه سلامت روانی برای داشتن.

خطرناک‌تر از ناو جنگی، رقص مادر
بر مزار فرزندش است.

‏- زندگیت چجوری میگذره؟
‏+ صبر روی صبر.

‏من انقدر حساسم که هر تغییر کوچیکی توی لحن، مکالمه، یا بی‌علاقگی آدم‌ها رو میفهمم و واقعا هم به دل می‌گیرم.

کم کم داره باورم میشه واسه کسی مهم نیستم.

‏با آدمای موقتی، موقتی رفتار کنید نه بیشتر.

‏ما دیگه نمی‌ترسیم، فقط روز به‌ روز خشمگین‌ تر می‌شیم.

آدم وقتی تنهایی از پس یه سری اتفاقات بر میاد، دیگه بعدش براش مهم نیست کی پیشش می‌مونه و کی از کنارش میره.

‏باید به آدما زمان داد،
‏خودشون مشخص می‌کنن چقدر می‌ارزن.

‏من امید دارم. اما اگه نشه، این آخرین باریه که توی زندگیم امید خواهم داشت.

‏دوستم نداشت و نداره دیگه، چیکار میتونم بکنم.

نیاز دارم یکی بغلم کنه و تو بغلش گریه کنم.