‏چقدر درس خوندیم، چقدر کار کردیم، چقدر با شعور بودیم، چقدر برای پیشرفت جنگیدیم، چقدر ورزش کردیم، چقدر زحمت کشیدیم، چقدر آدمای قابلی بودیم و این زندگی چقدر حقمون نبود.

‏برای ادامه‌ی زندگی به آلزایمر نیاز دارم.

‏یه روزی یکی میاد که واقعا دوستت داره
‏الان بهتره بخوابی.

‏خدایا مارو عاشق آدم های ترسو نکن.

‏دیگران را نمی‌دانم اما برای من روزها دیگر تازه نمی‌شوند؛ انگار در نقطه‌ای از تاریخ جا مانده‌ام؛ انگار قلبم تا ابد در آن دو شب حبس شده ‌است.

‏دیگه چیزی‌ نمونده که جوون ایرانی تجربه نکرده باشه جز یک چیز. شادی. شادی رو هنوز تجربه نکردیم.

‏آدما ذاتشون رو فقط با رفتارشون لو میدن.

‏در حال حاضر مفهوم «انگیزه» برام خیلی غریبست.

‏اعتیاد شدیدی به هیچ پیدا کردم؛
‏هیچ کاری نکردن، هیچ جا نرفتن، هیچی نگفتن.

‏من تظاهر کردم که این غم درد ندارد.
اما دردش، تمام استخوان هایم را شکست.

‏این روزها نیاز داشتم یکی به جای خودم حواسش بهم بود.

‏من هر چیزی که برام معنای «خونه» داشت رو از دست دادم.

‏کاش یه شاخه لیلیوم بودم تو هلند و نمی‌دونستم خاورمیانه کجاست.

‏من عاشق زندگی کردن بودم، هر بار اتفاقی می‌افتاد بعد از مدتی دوباره بلند می‌شدم و ادامه می‌دادم، به اهدافم فکر می‌کردم به آینده‌ای که منتظرمه، این اولین باره تو زندگیم که مدت زیادیه از ته دل غمگینم، هیچ چیزی خوشحالم نمی‌کنه و مطلقا امیدی به آینده و تلاش و اتفاق مثبتی ندارم.

‏چیزهای زیادی برایت نوشتم؛
‏اما آنچه هرگز در کلماتم جا نشد، دلتنگی بود.

‏خطرناک ترین نوع خشم، خشمیه که تو دل آدم مهربون جمع میشه.

‏دروغ چرا؟ من خیلی روزا، منتظر یه پیامی، زنگی، آهنگی، نامه‌ای، خبری از طرف تو بودم.