‏بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، غذا می‌خورم، گریه می‌کنم، راه میرم، به سیاهی بی‌انتها خیره میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، می‌خوابم، بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم.
‏باید زنده بمانم.

‏باشد که رها شویم از رنجی که از آنِ ما نیست.

‏هیچوقت فکر نمی‌کردم داغ از دست رفتن آدمایی که هرگز ندیدم انقد برام سنگین باشه، قلبم دیگه ظرفیت این حجم از غصه رو نداره.

‏عادی نیستم، چون دیگه هیچی عادی نیست.

‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.

‏از همه چیز غم میباره.

:)

‏در این دنیا افراد شجاع میمیرند،
‏افراد باهوش دیوانه می‌شوند،
‏و دنیا پر از احمق های خوشحال است.

نسل هفتاد و هشتاد خیلی سعی کرد زندگی کنه، خیلی.

لطفا نپرس خوبی؟ نه نیستم.

هر آدمی یه ظرفیتی داره.
وقتی از اون ظرفیت بگذره ممکنه کاملاً یه آدم دیگه بشه.

بعد تو فهمیدم رو موندن کسی حساب نکنم.

‏این منتظر بودن داره منو به زوال عقل میرسونه.

‏هرجور نگاه می‌کنی همه‌ چی غمگینت می‌کنه.

‏یه ایران داره پاشو از استرس تکون میده.

‏آدم شرمنده رویاهاش میشه.