شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما، غم‌شان نیست را ندارم.

‏چقد غمگینه زندگی کردن.

واقعا حیف بودیم عزیزم.
تلاشگر بودیم، شجاع، جسور، پر از رویا، آرزومند، امیدوار و… زیبا بودیم عزیزم؛ و جوانی ما نابود شد.

دیگه ذوقی واسه زندگی کردن ندارم.

سال 404 تا ابد منفورترین، غمگین‌ترین و عذاب‌آورترین دوران زندگیم میمونه.

كاش هيچ وقت اين بخش از تاريخ رو تجربه نمى كردیم.

‏برای وصل شدن به اینترنت تقریبا دارم اندازه یه کارشناس مهندسی it واحد پاس می‌کنم.

فکر کنم دیگه هیچ‌وقت حالم خوب نمیشه.

‏بالاتر از سیاهی دقیقا رنگ این روزهای ایرانه.

‏بغلم کن، شاید فردا نبودیم.

‏بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، غذا می‌خورم، گریه می‌کنم، راه میرم، به سیاهی بی‌انتها خیره میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، می‌خوابم، بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم.
‏باید زنده بمانم.

‏باشد که رها شویم از رنجی که از آنِ ما نیست.

‏هیچوقت فکر نمی‌کردم داغ از دست رفتن آدمایی که هرگز ندیدم انقد برام سنگین باشه، قلبم دیگه ظرفیت این حجم از غصه رو نداره.

‏عادی نیستم، چون دیگه هیچی عادی نیست.

‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.

‏از همه چیز غم میباره.

:)