‏مشترک گرامی پوست لب شما به پایان رسید.

‏در پایان، نور بر تاریکی پیروز است.

ما رو هم دوس داشتن؛ اما فقط موقع‌ای که بهمون احتیاج داشتن.

شاید در جهان دیگری به جای زنده ماندن زندگی کردیم.

تا اطلاع ثانوی، تحمل آدم‌هایی که غم ما، غم‌شان نیست را ندارم.

‏چقد غمگینه زندگی کردن.

واقعا حیف بودیم عزیزم.
تلاشگر بودیم، شجاع، جسور، پر از رویا، آرزومند، امیدوار و… زیبا بودیم عزیزم؛ و جوانی ما نابود شد.

دیگه ذوقی واسه زندگی کردن ندارم.

سال 404 تا ابد منفورترین، غمگین‌ترین و عذاب‌آورترین دوران زندگیم میمونه.

كاش هيچ وقت اين بخش از تاريخ رو تجربه نمى كردیم.

‏برای وصل شدن به اینترنت تقریبا دارم اندازه یه کارشناس مهندسی it واحد پاس می‌کنم.

فکر کنم دیگه هیچ‌وقت حالم خوب نمیشه.

‏بالاتر از سیاهی دقیقا رنگ این روزهای ایرانه.

‏بغلم کن، شاید فردا نبودیم.

‏بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، غذا می‌خورم، گریه می‌کنم، راه میرم، به سیاهی بی‌انتها خیره میشم، گریه می‌کنم، راه میرم، می‌خوابم، بیدار میشم، گریه می‌کنم، راه میرم.
‏باید زنده بمانم.

‏باشد که رها شویم از رنجی که از آنِ ما نیست.

‏هیچوقت فکر نمی‌کردم داغ از دست رفتن آدمایی که هرگز ندیدم انقد برام سنگین باشه، قلبم دیگه ظرفیت این حجم از غصه رو نداره.

‏عادی نیستم، چون دیگه هیچی عادی نیست.

‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.