‏از آدمای بی عرضه خیلی بدم میاد، بی عرضه تو هرچیزی.

last day of the year and i love you so much.

‏بدترین کاری که با یه ادم میتونید بکنید اینه که ارزو کنه هیچ وقت شمارو نمی‌شناخت.

‏من آدم نرفتنم،
‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.

‏این دل ماهم انقد روشن خاموش شد که دیگه نیم‌سوز شده.

هیچ نخی ازم به زندگی وصل نیست. با بحران بعدی می‌تونم بزنم زیر تمام میزهای جهان و جلوی بازشدن هیچ گره‌ای رو نگیرم. گره‌هایی که تا قبل از این با دندون نگهشون داشته بودم.

‏ما روزهایی رو گذروندیم که اگه کتاب بشه،
آدم‌های زیادی رو به گریه میندازه.

‏دلم رخ دادن اتفاقی‌رو می‌خواد که حس کنم زندگی هنوز ارزشش‌‌رو داره.

‏ایرانی بودن یعنی برای کسایی گریه کنی که حتی نمی‌شناسیشون.

‏نمی‌دونم. واقعا بلد نیستم از اینجا به بعد رو.

‏با تلاش کردن درست نشد برای همین رهاش کردم.

اون اتفاقی که هممون منتظرشیم بیوفته
اون اتفاقی که هممون منتظرشیم بیوفته
اون اتفاقی که هممون منتظرشیم بیوفته
اون اتفاقی که هممون منتظرشیم بیوفته

‏از چک کردن لحظه‌ای اخبار دارم زوال عقل می‌گیرم.

‏نه مرگ آنقدر تلخ است، نه زندگی آنقدر شیرین، که انسان برای این دو، شرفش را بدهد.

‏خدایا میبینم برای بقیه‌ی کشورا چیکارا می‌کنی.

‏سال ۴۰۴ یه Error 404 بزرگ تو زندگیمون بود.

‏امیدوارم به اندازه‌ی همه‌ی اشک‌هایی که از نگرانی ریختیم، اشک شوق بریزیم.