‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.

‏من حتی زنده موندن رو هم دستاورد امسالم نمی‌دونم. این چه زنده موندنیه آخه هر روز بیشتر از روز قبل خسته و درمونده.

‏یهو به خودت میای میبینی مدام داری دندوناتو به هم فشار میدی.

‏فکر کردی کی هستی؟
‏من:

‏همین که شمارت میوفته رو گوشیم من ی آدم خوشبختم مامان.

‏تیپیکال زندگی تو ایران :
‏نه جای خاصی میرم نه چیز خاصی میخرم ولی خیلی خرجم بالاس!

‏از چشم افتاده را میل دیدار دوباره نیست.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)

‏دیر میفهمی که با هر نخی نباید رویا بافت.

‏کاش شبایی که آدم حس می‌کرد باید بمیره واقعا میمرد.

‏من واقعا آدم خوبی بودم،
‏نمیگم اشتباه نداشتم ولی حداقلش این بود تلاشمو کردم خوب باشم و به کسی ضرر نرسونم،
حس می‌کنم حقم نبود خیلی اتفاقا برام بیوفته.

distance, silence, peace.

‏نه بابا ناراحت واسه چی بشم؟
من که میدونم تو عقل و شعور درست و حسابی نداری.

‏واسه همه شد، واسه ما قسمت نشد.

‏ببخشید که انتظار داشتم ازت.

music saved me.

عزیزم زندگی همینه، باید با کسایی خداحافظی کنی که با تمام وجود میخواستی کنارشون بمونی.