‏اولین واکنشم به دلخوری از آدم‌ها اینه که دیگه جزئیات روزمره‌م رو با ذوق براشون تعریف نمی‌کنم.

‏نه چیزی نیست یه کاریش می‌کنم (گریه می‌کنم)

‏قول هایی که میدین و فراموش نکنید.

‏منو این‌طوری نبین، تو آیینه دستشویی یه دافیم.

‏ولی بزرگ‌ترین دشمن آدم فکره، فکر، فکر، فکر، این مغز چرا انقدر فکر می‌کنه.

‏ته قلبم
‏هیچی نمونده
‏نه ذوقی
‏نه شوقی
‏نه امیدی.

‏من یک ثانیه هم نباید بیکار باشم چون مغزم تا وقت گیر میاره شروع میکنه حرف زدن و من باهاش هیچ حرفی ندارم.

‏کسی اصلا براش مهم نیست تو داری تو غم و افسردگی له میشی، خودت خودتو بکش بیرون.

‏واقعا جذاب‌ترین ویژگی انسانی، هوش زیاده.

‏شما قدر ندونی یکی دیگه می‌دونه عزیزم.

داری چاییتو میخوری یهو یادت میفته که عه عه عه نامرد یه پیام نداد حالتو بپرسه.

‏وقتی یکیو به فارسی سیو می‌کنم، یعنی میخوام بعدا پاکش کنم.

‏عمیقاً دلم «فکرشم نمی‌کردم بشه» میخواد.

‏من حتی زنده موندن رو هم دستاورد امسالم نمی‌دونم. این چه زنده موندنیه آخه هر روز بیشتر از روز قبل خسته و درمونده.

‏یهو به خودت میای میبینی مدام داری دندوناتو به هم فشار میدی.

‏فکر کردی کی هستی؟
‏من:

‏همین که شمارت میوفته رو گوشیم من ی آدم خوشبختم مامان.

‏تیپیکال زندگی تو ایران :
‏نه جای خاصی میرم نه چیز خاصی میخرم ولی خیلی خرجم بالاس!

‏از چشم افتاده را میل دیدار دوباره نیست.

‏+نیستی، کم پیدایی؟
‏- خوبم، در گیر درس و کارم بیشتر (درگیر فروپاشی روانی‌ام و حوصلتو ندارم)